Friday, September 10, 2010

Product of the Decade

Let me show you what I consider to be the product of the decade:

It's an amazing piece of work, isn't it? I mean it has revolutionized things so much that I now wonder how I managed before I got one of these..

It's small, good looking, and given it's usefulness, pretty cheap too. I adore the idea that such a small thing could pack quite a punch.

I've been using it quite frequently these days. When I'm home there's hardly a moment when I'm far from it. Wherever I am in the house, I make sure I have it at arm's reach. With this guy around almost nothing bugs me.

I know quite a lot of people might disagree with me, but I'd still go as far as calling it the invention of the decade. It's the best investment I've made in recent times. Worth every Paisa I spent on it. Anybody who has used one would definitely agree with me here.



To show my love for this handy little guy, let me post another picture.

I love you.. my dear bug zapper.. What would I do without you...

PS: Btw, that iPod Touch in the first picture is a gift my wife got (not from me, obviously.. I would've bought her a bug zapper bat instead ;-)

PPS: Contrary to what I had expected, I did actually gift her a pair of gold earrings. And that too on no special occasion. Aren't I the best hubby ever? ;-)

Thursday, September 9, 2010

അന്ത കാലം!


ഒരേഴെട്ട് വര്‍ഷം മുമ്പുള്ള കഥയാണ്. ഞങ്ങള്‍ അന്ന് എഞ്ജിനിയറിങ്ങിന് പഠിക്കുയാണ്. ഒരു ഈമെയില്‍ വിലാസം ഉള്ളത് പുലിത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാലം. ക്ലാസ്സിലെ ആണ്‍പിള്ളേരില്‍ ചിലര്‍ക്കൊക്കെ ഒരു മോഹം - ഒരു സിഡി റൈറ്റര്‍ മേടിക്കണം. തനതായ കോളേജ് സ്റ്റൈലില്‍ ക്ലാസ്സില്‍ 'സഹകരണ റൈറ്ററി'നായി പിരിവ് തുടങ്ങി. സിനിമയും പാട്ടും ഒക്കെ പകര്‍ത്താമെന്ന് വ്യാമോഹിപ്പിച്ച് ഏതാനും പെമ്പിള്ളേരെയും സംഘടിപ്പിച്ചു. പിരിഞ്ഞു കിട്ടിയ കാശുമായി ഞാനും ഒരു കൂട്ടുകാരനും കൂടി പേരുകേട്ട കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കടയില്‍ പോയി "ചേട്ടാ ഒരു സിഡി റൈറ്റര്‍ വേണം" എന്ന് പറഞ്ഞു. "പാനാസോണിക് 8x റൈറ്റര്‍ 4300 രൂപായ്ക്ക് തരാം" എന്ന് മറുപടി. ഏതാണ്ടത്രക്കൊക്കെ കാശ് പിരിഞ്ഞുകിട്ടിയതുകൊണ്ട് അതുതന്നെയങ്ങു മേടിച്ചു.

പെട്ടിയും പുസ്തകവും ഒന്നുമില്ലാതെ പൊതിഞ്ഞു കിട്ടിയ സാധനം (OEM version) ആദ്യമായി കമ്പൂട്ടറില്‍ കുത്തി സിഡി റൈറ്റിയപ്പോള്‍ എന്തൊരു പുളകമായിരുന്നു. മൊത്തം 13 പേരുടെ സഹകരണ ഉപകരണമായത് കൊണ്ട് 'ഇന്നു ഞാന്‍, നാളെ നീ' എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു ഉപയോഗം. ഇന്നത്തേത് പോലെ USB-യും കോപ്പുമൊന്നുമല്ല. സാധനം ഉപയോഗിക്കണമെങ്കില്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കുത്തിത്തുറന്ന് IDE റിബണ്‍ കേബിളും മറ്റും പിടിപ്പിക്കണം. Master/slave ജമ്പറുകളുടെ നൂലാമാലകള്‍ വേറെയും.

ഇന്നത്തേതുപോലെ Buffer Underrun protection ടെക്നോളജിയൊന്നും അന്നില്ലായിരുന്നതുകൊണ്ട് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കണം സിഡി റൈറ്റ് ചെയ്യുമ്പോള്‍. ഒന്ന് തുമ്മിയാല്‍ അപ്പോള്‍ പകുതി വെന്ത സിഡി പുറത്തുവരും. സ്ക്രീന്‍സേവര്‍ നിരോധിക്കുക, ആന്റി-വൈറസ് നിര്‍ത്തിവക്കുക, മൗസ് അനക്കാതിരിക്കുക തുടങ്ങിയ സുരക്ഷാനടപടികള്‍ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുപോലും അസംഘ്യം സിഡികള്‍ രക്തസാക്ഷികളായി.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയിരിക്കുന്ന കാലത്ത് ഞാനും ഒരു സഹപാഠിയും കൂടി എന്തോ സിഡി വാങ്ങിക്കാന്‍ ഇവിടെ അടുത്തുള്ള വീഡിയോ കടയില്‍ കേറി. കയ്യില്‍ ഒരു റൈറ്റര്‍ ഉള്ള ജാഡയില്‍, തുട്ട് വല്ലതും തടഞ്ഞാലോ എന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ കടക്കാരനോട് ഞങ്ങളുടെ ഒരു ചോദ്യം - "സിഡികള്‍ വല്ലതും കോപ്പി ചെയ്യണമെങ്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മതി. ഞങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ റൈറ്ററുണ്ട്".
"ഓ വേണ്ട. ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലും റൈറ്ററുണ്ട്" - കടക്കാരന്റെ മറുപടി കേട്ട് ഞങ്ങളുടെ 'എന്തു' ഒക്കെ ചോര്‍ന്നുപോയി.

എന്തായാലും ഞങ്ങള്‍ പയ്യന്‍മാരുടെ 'പൊട്ടെന്‍ഷ്യല്‍' തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടെന്നോണം അയാള്‍ ഒരു 'ബിസിനസ് പ്രോപോസിഷന്‍' മുന്നോട്ട് വച്ചു:
"തുണ്ടുണ്ടോ? നല്ല വെറൈറ്റി തുണ്ട് സിഡികള്‍ കൊണ്ടുവന്നാല്‍ ഞാന്‍ എടുക്കാം. ഉണ്ടോ?"

ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും അന്യോന്യം നോക്കി ചെറുതായി ഇളിച്ചു കാണിച്ചു. "ആ നോക്കട്ടെ" എന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്ന് 'വലിഞ്ഞു'.
സ്പീഡില്‍ നടന്നകലുമ്പോള്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കമന്റ് - "വെറൈറ്റി വേണമെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ ക്യാമറയുമായിറങ്ങേണ്ടി വരും!"

ഏതായാലും ഞങ്ങള്‍ ആ 'പ്രൊപ്പോസല്‍' വേണ്ടന്നുവച്ചു. പിന്നീടധികം ആ കടയില്‍ പോയിട്ടില്ല. കുറച്ച് കാലം മുമ്പ് ആ കടയും പൂട്ടിപ്പോയി.

അന്ന് ഞങ്ങള്‍ വാങ്ങിച്ച ആ സിഡി എഴുത്തുയന്ത്രം അനവധിപേരുടെ കൈമറിഞ്ഞ്, പല തരം കമ്പ്യൂട്ടറുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത സിഡികള്‍ എഴുതിത്തള്ളി ഒടുവില്‍ ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീരചരമം പൂകി.

ഇപ്പോള്‍ ഇതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്ത് രസം.. അവന്റെ 'വെറൈറ്റി' കമന്റ് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ചിരി വരും. ഹാ, അതെല്ലാം അന്ത കാലം!

Monday, September 6, 2010

പാട്ടിന്റെ പാലാഴി - Movie Review


സിനിമ ഇറങ്ങി ഇത്രയും കാലമായതുകൊണ്ട് ഇതിനേക്കുറിച്ച് ഒന്നുമെഴുതണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാ 'സ്റ്റാര്‍ സിംഗറില്‍' മനോജ് കെ. ജയനും പിന്നെ അവതാരകയും ഈ സിനിമയെക്കുറിച്ച് ഏതാണ്ടൊക്കെയോ നല്ലത് പറയുന്നു! ഇതൊക്കെ കേട്ടിട്ടാരെങ്കിലും ഈ സിനിമ കാണാന്‍ പോയാലോ എന്ന് പേടിച്ചിട്ട് 'എന്നാലാവുന്നത് ചെയ്യാം' എന്ന വിചാരത്തോടെയാണ് ഇതെഴുതുന്നത്. സിനിമയുടെ ക്വാളിറ്റിയെക്കുറിച്ച് ഏതാണ്ടൊരൈഡിയ കിട്ടിക്കാണുമല്ലോ..

വീണ (മീര ജാസ്മിന്‍) വലിയ പാട്ടുകാരിയാകാന്‍ കൊതിക്കുന്ന ഒരു 'പാവം' പെണ്‍കുട്ടി. അവളുടെ അച്ഛന്റേയും (ജഗതി ശ്രീകുമാര്‍), മരിച്ചു പോയ അമ്മയുടേയും, പിന്നെ ചെറിയച്ഛന്റേയും (ജഗദീഷ്) സ്വപ്നങ്ങളും അതുതന്നെയായതിനാല്‍ ഫാമിലി സപ്പോര്‍ട്ടിന് ഒരു പഞ്ഞവുമില്ല. പോരാത്തതിന് വൃദ്ധനെങ്കിലും പ്രശസ്തനായ ഒരു ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതജ്ഞന്റെ (നെടുമുടി വേണു) ശിഷ്യയുമാണ് വീണ. ഇതൊക്കെയായിട്ടും സിനിമയില്‍ പാടാനുള്ള അവളുടെ ആഗ്രഹം നീണ്ട കാലമായി നിറവേറാതെ കിടക്കുന്നു.
ഈ സമയത്താണ് അമീര്‍ എന്ന സമ്പന്നനായ ചന്ദന ബിസിനസ്സുകാരന്‍/കള്ളക്കടത്തുകാരന്‍ (മനോജ് കെ ജയന്‍) ആകസ്മികമായി വീണയെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ശക്തനായ ഒരു സപ്പോര്‍ട്ടറില്ലാതെ ആര്‍ക്കും സിനിമയില്‍ ശോഭിക്കാനാവില്ലെന്നും, തന്നെ വിവാഹം ചെയ്യാമെങ്കില്‍ അവളെ വലിയ പാട്ടുകാരിയാക്കാമെന്നും അമീര്‍ വീണയെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. അമീറിനോട് പ്രത്യേകിച്ച് പ്രണയമൊന്നുമില്ലെങ്കില്‍ കൂടി, പാട്ടിനോടുള്ള പ്രേമം മൂലം (നോട്ട് ദ പോയിന്റ്..) വീണ വീട്ടില്‍ നിന്നോടി അമീറിന്റെ മണവാട്ടിയാകുന്നു. ഈ തീരുമാനം എടുക്കാന്‍ അവളുടെ കൂട്ടുകാരന്‍ (ബാലഭാസ്കര്‍) എം.എസ്. സുബ്ബലക്ഷ്മിയുടെ ഉദാഹരണം എടുത്തിട്ട് ചെറുതല്ലാത്ത പ്രചോദനം നല്‍കുന്നുണ്ട്. സത്യത്തില്‍ അമീറിന് വീണയെ ഭാര്യയാക്കണം എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞ് അവളെ പാട്ടുകാരിയാക്കണം എന്നൊന്നുമില്ലതാനും. ബാക്കിയൊക്കെ ഊഹിക്കാമല്ലോ..

ഈ സിനിമയില്‍ നമ്മളെ ഇറിറ്റേറ്റ് ചെയ്യാന്‍ പല ഉപാധികളും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. വെറും പൊട്ട, കാലഹരണപ്പെട്ട കഥ (രാജീവ് അഞ്ചല്‍); ഓക്കാനിപ്പിക്കുന്ന, വായില്‍ കൊള്ളാത്ത, മണ്ടത്തരം തുളുമ്പാത്ത പൊട്ട തിരക്കഥയും സംഭാഷണങ്ങളും (ഡോ രാജേന്ദ്ര ബാബു); മീര ജാസ്മിനിന്റെ അമിതാഭിനയം; അനവസരത്തിലുള്ള ഗാനങ്ങള്‍ (സുരേഷ് മണിമല); A Beautiful Mind (2001)-ല്‍ നിന്ന് കടം കൊണ്ട ഷീസോഫ്രീനിയ രംഗങ്ങള്‍.. എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു കാര്യങ്ങള്‍.

ദേഷ്യം വരുമ്പോള്‍ മകള്‍ക്ക് എറിഞ്ഞുടയ്ക്കാന്‍ അങ്ങാടിയില്‍ നിന്ന് പൊട്ടിയ മണ്‍കലങ്ങള്‍ വാങ്ങുന്ന അച്ഛന്‍, 'നീ പിന്‍മാറിയില്ലെങ്കില്‍ എന്റെ ഭാര്യയെ ഞാന്‍ കൊല്ലും' എന്ന് ഒരുത്തനെ തോക്ക് കാണിച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ഭര്‍ത്താവ്, "കരയരുത് മോനേ.. ഉള്ളിലെ മനസ്സിന്റെ നന്‍മയാണ് കണ്ണുനീരിലെ ഉപ്പ്. ആ ഉപ്പ് കൂട്ടി വേണം ജീവിതം...." എന്നിങ്ങനെ ഉപദേശിക്കുന്ന പിതാവ്. ഇങ്ങനെ രംഗങ്ങള്‍ അനവധി.
രേവതി അവതരിപ്പിച്ച കഥാപാത്രം പറയുന്ന (പറയിപ്പിച്ച) ഒരു ഡയലോഗ് ഏതാണ്ടിങ്ങനെ:
"ചില ആളുകള്‍ക്ക് പ്രത്യേകമായ കഴിവുകളും സിദ്ധികളും ഉണ്ടാവും. അത് നമ്മള്‍ അംഗീകരിച്ചാല്‍ അവരുടെ മനസ്സില്‍ നമ്മള്‍ ദൈവമാകും. എത്ര സുന്ദരമാണ് ആ സിറ്റുവേഷന്‍ എന്നൊന്നാലോച്ചിച്ച് നോക്കൂ".
ഡോ രാജേന്ദ്രബാബു വേറെ വല്ല പണിയും ചെയ്യുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നുന്നു. മംഗളത്തിലും മനോരാജ്യത്തിലും ഇദ്ദേഹത്തിന് നല്ല ഭാവിയുണ്ടാകും.

ചിത്രത്തിന്റെ ആദ്യ ഭാഗങ്ങളില്‍ മീരയുടെ അഭിനയം വല്ലാതെ ഓവറാണ്. രണ്ടാം പകുതിയില്‍ ഏതാണ്ട് മുഴുവന്‍ നേരവും 'ദുഖപുത്രി' ലൈനാണ്. അത് പിന്നേയും തരക്കേടില്ല. 'ഒരേ കടലില്‍' ഉജ്ജ്വല പ്രകടനം കാഴ്ചവച്ച മീരയുടെ ഈ അധപതനത്തില്‍ സംവിധായകനുള്ള പങ്ക് ചെറുതല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു (വെറും സ്പെകുലേഷന്‍ തന്നെ). ജഗതിയും മനോജ് കെ. ജയനും മാത്രമാണ് തെറ്റില്ലാതെ അഭിനയിച്ചിരിക്കുന്നത്. ബാലഭാസ്കറിന് ഇത്രയും കാലം ക്യാമറ കണ്ടിട്ടും അഭിനയിക്കാനുള്ള മിനിമം കഴിവുപോലും ഇല്ല എന്ന് പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മീരയുടെ മകളായി അഭിനയിച്ചിരിക്കുന്ന ബാല താരവും മോശം. ആകെമൊത്തം മോശം കാസ്റ്റിങ്ങ്.

ഈ സിനിമയിലെ ഗാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും എനിക്ക് നല്ല അഭിപ്രായമില്ല. സിനിമയും ഗാനങ്ങളും തമ്മില്‍ ഒട്ടും ചേരുന്നില്ല. ചില ഗാനങ്ങള്‍ തീരെ അനവസരത്തിലും പിന്നെ അനാവശ്യവുമാണ്. ഓര്‍ത്തുവക്കാവുന്നതായി ഒരു ഗാനവും എനിക്ക് തോനുന്നില്ല. 'പാട്ടിന്റെ പാലാഴി' എന്നൊക്കെ കേട്ടാല്‍ ഒരു 'ടൈംലെസ്' മ്യൂസിക്കലാണെന്നൊക്കെ തോന്നുമെങ്കിലും പാട്ടുകള്‍ കേട്ടാല്‍ ആ തോന്നലൊക്കെ പറപറക്കും.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും ചിത്രത്തിന്റെ ഛായാഗ്രഹണം നിര്‍വഹിച്ച അഴഗപ്പന്‍ പ്രത്യേക അഭിനന്ദനം അര്‍ഹിക്കുന്നു. കണ്ണിന് കുളിര്‍മ നല്‍കുന്ന വളരെ നല്ല വിഷ്വല്‍സ്. ഈ ചിത്രത്തില്‍ ശ്ലാഘനീയമായ ഒരേ ഒരു കാര്യം.

ഈ സിനിമ ഇപ്പോഴും പ്രദര്‍ശനശാലകളില്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ (സാദ്ധ്യത കുറവാണ്) അതിനെ വെറുതേ വിട്ടേക്കൂ. സമയം കളയാന്‍ ചെലവില്ലാത്ത വേറെ ഏതെങ്കിലും വഴി കണ്ടുപിടിക്കൂ.

KEPCO Chicken Restaurant


We had planned to try this 'Government' restaurant at Pettah when it opened last May. It was only a couple of days after the inauguration and Kurian, our reliable scout, reported that they were severely understaffed and not able to keep the tables running. So we had moved on to some other diner that day.

Anyway, I paid a visit to the 'Chicken Restaurant' a couple of days back for lunch. The restaurant is pretty decent in the inside, although the air conditioners were conveniently put off. The place looks real nice (especially for a Government concern) and the tables are comfortably spaced.

The lunch menu, however, was not very exciting. Chicken Biriyani, Chapathi, Chicken Fry & chicken Curry! You don't need a menu card to tell you that, right? And they didn't have one either. Anyway, we ordered the Biriyani and chicken fry.

I must say I wasn't disappointed with the food. The biriyani was not top-notch or anything but was tasty and quite good. For about Rs.80, you get a big bowl of Biriyani with 3-4 pieces of chicken, smeared in thick gravy. Not a bad deal at all. It was a bit of a let down to have no egg served with the biriyani, but given my cholesterol levels, I shouldn't complain :-)

The chicken fry (priced about Rs.60), though served cold, wasn't bad either.

We didn't enquire about desserts or beverages, but considering they offered no menu card, I guess they don't have any. Overall, I'd recommend this restaurant if you just want to have some chicken biriyani and aren't looking for a fancy menu.