Saturday, November 27, 2010

Airtel Rebranding

Last week, Airtel announced a re-branding move and unveiled it's new logo and signature tune. The new logo is supposed to represent "a dynamic force of unparalleled energy", and the new tune is again, composed by A.R. Rahman.

In case you hadn't noticed, here are the old and new logos:



Personally, I don't think much of the new logo. According to Airtel guys, it's supposed to be a variation of the lower case 'a'. I do like the font for the "airtel" text (although at first, I thought it looked like the Ubuntu font). I think it looks quite terrible and too abstract to mean anything.

The lower-case letters in the logo text is supposed to indicate humility - something Pioneer tried in 1998:



And, then there's the regular bullshit about dynamism, energy, youth etc. etc. According to Airtel's Sunil Mittal:

"... unique symbol is an interpretation of the ‘a’ in airtel. The curved shape & the gentle highlights on the red color make it warm & inviting, almost as if it were a living object. It represents a dynamic force of unparalleled energy that brings us and our customers closer"

The Internet is already buzzing with negative feedback on the new logo. People have already spotted the similarity to the new Videocon logo.



However, some of the negative feedback should be attributed to the general resistance to change. Here's a site that aims to track the discussions going around the Internet about the whole re-branding business.


But the logo doesn't come close to the new signature tune by A.R. Rahman. The old one, composed by Rahman himself, had become extremely popular - even surpassing the then familiar Titan or Britannia tunes (these tunes have sadly almost slid in to oblivion). Although I wasn't a big fan of the old one, I find the new one to be worse. Rahman fans might be quick to point out that I'll start to like it after I've heard it for the 900th time.



Honestly, I don't know what to make out of it. It sounds more like some African piece. No idea how this relates to Airtel or it's business. Perhaps they wanted to create something that'd appeal to their South African market. The piece by itself is fun to listen to, but it doesn't sound like a signature tune. It's too long and at least to me, is indecipherable. Also, I couldn't help noticing a hint of the Ketchup Song in that music.

I'm of the opinion that signature tunes must be short, simple and easily recognizable. Humming the tune shouldn't require perfect vocal cords or a formal degree in music. Remember how quickly DoCoMo became popular?

Anyway, let's see how this works out for Airtel..



Tuesday, November 9, 2010

കോക്‌ടെയില്‍ - Movie Review

അടുത്തിറങ്ങിയ ചില ചിത്രങ്ങളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി വലിയ hype ഒന്നുമില്ലാതെയാണ് കോക്‌ടെയില്‍ (cocktail) ഇറങ്ങിയത്. അരുണ്‍ കുമാര്‍ എന്ന സംവിധായകന്റെ ആദ്യ ചിത്രം. തിരക്കഥ സംഭാഷണം അനൂപ് മേനോന്‍. ജയസൂര്യ, അനൂപ് മേനോന്‍, സംവൃത സുനില്‍ എന്നിവര്‍ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രങ്ങള്‍.

മലയാളത്തില്‍ ഈയിടെയായി ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമകളുടെ റീമേക്കുകളുടെ കാലമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഈ ചിത്രവും വ്യത്യസ്തമല്ല. Butterfly on a wheel (2007) എന്ന കനേഡിയന്‍ ചിത്രത്തിന്റെ അസ്സല്‍ മലയാളം പതിപ്പാണീ ചിത്രം. ഒരുവിധം എല്ലാ രംഗങ്ങളും, സംഭാഷണങ്ങളും എല്ലാം അതേപടി പകര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും കോക്‌ടെയില്‍ ഒരു തരക്കേടില്ലാത്ത ചിത്രമാണ് (കോപ്പിയടി ഒരു അപരാധമായി കണക്കാക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍).

കൊച്ചിയിലെ ഒരു പ്രമുഖ കണ്‍സ്ട്രക്ഷന്‍ കമ്പനിയില്‍ ഉന്നതനായ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ് രവി എബ്രഹാം (അനൂപ് മേനോന്‍). ഭാര്യ പാര്‍വതിയും (സംവൃത സുനില്‍) മകളും കൂടിയ സന്തുഷ്ട കുടുംബമാണിദ്ദേഹത്തിന്റേത്. ജോലി സ്ഥലത്തും പിന്നെ മറ്റു ബിസിനെസ്സുകളിലും അസൂയാവഹമായ നേട്ടങ്ങള്‍ കൈവരിച്ച ഇയാള്‍ക്ക് ചില്ലറ ശത്രുക്കള്‍ ഇല്ലാതില്ല. ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും ഒരു നാള്‍ മകളെ വീട്ടിലാക്കി ഒരു യാത്ര പുറപ്പെടുന്നു. രവി എബ്രഹാമിന് തന്റെ ബോസിന്റെ വീട്ടില്‍ പാര്‍ട്ടിയാണെങ്കില്‍ ഭാര്യക്ക് അവളുടെ കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെയൊരു പാര്‍ട്ടി. മകളെ നോക്കാന്‍ ഒരു ഏജന്‍സി വഴി ഒരു ആയയെ ഏര്‍പ്പാടാക്കി അവര്‍ കാറില്‍ യാത്ര തിരിക്കുന്നു. വഴിയില്‍ ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ച് സൗമ്യനായ ഒരു അജ്ഞാതന്‍ (ജയ സൂര്യ) കാറില്‍ കയറുന്നതോടെ കഥയില്‍ ട്വിസ്റ്റ് സംഭവിക്കുന്നു. ഇയാള്‍ ആരാനെന്നും എന്താണിയാളുടെ ലക്ഷ്യമെന്നും വെളിപെടുന്നതിലേക്കാണ് സിനിമയുടെ ഗതി.

സിനിമയുടെ കഥ സാമാന്യം നല്ലതാണ്. പക്ഷെ cocktail എന്ന പേരുമായി വലിയ ബന്ധമൊന്നുമില്ല. ഒറിജിനല്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ചിത്രത്തിന്റെ പേര് അല്പം കൂടി അര്‍ത്ഥവത്താണ്.

ജയസൂര്യയും സംവൃത സുനിലും നന്നായി അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിയേഴ്സ് ബ്രോസ്ണന്‍ അവതരിപ്പിച്ച കഥാപാത്രം ജയസൂര്യ വിശ്വസനീയമായ തരത്തില്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവസാന ക്ലൈമാക്സ് രംഗങ്ങളില്‍ സംവൃത സുനിലിന്റെ പ്രകടനം കുറച്ചുകൂടി ലഘുവാക്കാമായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു. അനൂപ് മേനോനും കുഴപ്പമില്ല, പക്ഷേ ഉഗ്രന്‍ എന്ന് പറയുക വയ്യ. സാധാരണ രംഗങ്ങള്‍ നന്നായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും കടുപ്പമുള്ള ഭാഗങ്ങള്‍ അത്ര convincing ആയി ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

ചിത്രത്തിന്റെ കഥ, തിരക്കഥ, സംഭാഷണം, സംവിധാനം എന്നിവയ്ക്കൊന്നും ആര്‍ക്കും പ്രത്യേകം ക്രെഡിറ്റ് കൊടുക്കാനില്ല. ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമയിലെ സംഭാഷണങ്ങള്‍ മിക്കതും അതുപോലെ മലയാളത്തിലേക്ക് തര്‍ജ്ജമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും മോശമാക്കാതിരുന്നതിന് നന്ദി. ഗാനങ്ങളെല്ലാം നിര്‍ഗുണങ്ങളും അനവസരത്തില്‍ കുത്തിക്കേറ്റിയതുമാണ് (ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമയില്‍ ഗാനങ്ങളില്ലല്ലോ..). ഉദാഹരണത്തിന്, 'വാ മോളേ, നമുക്ക് മമ്മിക്കൊരു ബര്‍ത്ത്ഡേ സോങ്ങ് പാടിക്കൊടുക്കാം' എന്ന് അച്ഛന്‍ പറയുന്നതോടുകൂടി പൊട്ടിവീഴുകയായി ഒരു പാട്ട്! ഇതുപോലൊരു സസ്പെന്‍സ് ത്രില്ലറില്‍ ഈ വക ഗാനങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു.

മികച്ചത് എന്ന് അവകാശപ്പെടാനില്ലെങ്കിലും, സാമാന്യം നല്ല പടമാണ് കോക്‌ടെയില്‍. ക്ലൈമാക്സ് രംഗങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഏച്ചുകെട്ടിയ ഭാഗം ഒഴിവാക്കാമയിരുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു.
പുതിയ സംവിധായകന് ആശംസകള്‍. ഒപ്പം, വെറും റീമേക്കുകളില്‍ നിന്ന് ഉയര്‍ന്ന് കുറേക്കൂടി original വര്‍ക്കുകള്‍ വരട്ടേ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

വാല്‍: 'സിനിമ കഴിയുമ്പോള്‍ പ്രേക്ഷകര്‍ കൈയടിക്കുന്ന ചിത്രം' എന്നാണ് ഈ സിനിമയുടെ പല പരസ്യങ്ങളിലും പറയുന്നത്. സംഗതി സത്യമാണ്. ആള്‍ക്കാര്‍ കൈയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്ന് വച്ച് അത് അത്ര വലിയൊരു കാര്യമാണെന്ന് ആരും ധരിക്കേണ്ട. പ്രേക്ഷകരുടെ മച്യൂരിറ്റിക്കൊരു ഉദാഹരണം: സിനിമയുടെ ഇടയില്‍, അനൂപ് മേനോന്‍ പറയുന്ന ഒരു ഡയലോഗ് ഉണ്ട് - "ഇതിപ്പോള്‍ പദ്മശ്രീ ലെഫ്റ്റ്. കെര്‍ണല്‍ മോഹന്‍ ലാല്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ.....". ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്നെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിലക്കാത്ത കൈയടിയും വിസിലും. ബാക്കി ഡയലോഗ് ആര്‍ക്കും കേള്‍ക്കാന്‍ പോലും പറ്റിയില്ല! ഇത്രയേയുള്ളൂ ഇവിടത്തെ ഓഡിയന്‍സ്!

അന്‍വര്‍ - Movie Review


ഈ ചിത്രത്തിന് ഒരു അവലോകനം എഴുതുവാന്‍ അല്പം വൈകിപ്പോയെന്നറിയാം. എന്നാലും 'better late than never' എന്നാണല്ലോ :-)
സ്ലോ മോഷന്‍ മന്നന്‍ അമല്‍ നീരദിന്റെ മൂന്നാമത്തെ ചിത്രമാണിത്. ആദ്യം ഇറങ്ങിയ ബിഗ് B (2007) പുതുമ കൊണ്ടും സ്റ്റൈല്‍ കൊണ്ടും പ്രശംസ പിടിച്ചുപറ്റിയിരുന്നല്ലോ. അതിനും രണ്ട് വര്‍ഷം മുമ്പിറങ്ങിയ Four Brothers എന്ന ഹോളിവുഡ് ചിത്രത്തില്‍ നിന്ന് അടിച്ചുമാറ്റിയതാണ് ബിഗ് B (ക്യാമറ ആംഗിള്‍ ഉള്‍പടെ) എന്ന ആരോപണവും (വാസ്ഥവം തന്നെ) നിലവിലുണ്ട്. അതിന് ശേഷം ലാലേട്ടനെ വച്ച് പടച്ച് വിട്ട സാഗര്‍ ഏലിയാസ് ജാക്കി റീലോഡഡ് (2009) അറുബോറന്‍ പടങ്ങളുടെ നിരക്ക് ഒരു വമ്പന്‍ മുതല്‍ക്കൂട്ടാകുക തന്നെ ചെയ്തു.
ഇപ്പോഴിതാ പൃഥ്വിരാജിനെ വച്ച് അമല്‍ നീരദ് വീണ്ടും ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു - അന്‍വര്‍.

കഥ
കൊയമ്പത്തൂരിലെ ഒരു തുണിക്കടയില്‍ നടക്കുന്ന ബോംബ് സ്ഫോടനത്തോടെയാണ് സിനിമ ആരംഭിക്കുന്നത്. അനേകം പേരുടെ മരണത്തിനിടയാക്കിയ ഈ സംഭവത്തിന്റെ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനായി പ്രകാശ് രാജ് വേഷമിടുന്നു. അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി കൊച്ചിയിലെ ഒരു ലോക്കല്‍ നേതാവായ ബാബു സേഠ് (ലാല്‍) അറസ്റ്റ് ചെയ്യപെടുന്നു. ഇതിനിടെ ഒരു ചെറുകിട ഹവാല ഏജന്റായ നായകന്‍ അന്‍വര്‍ (പൃഥ്വിരാജ്) പിടിക്കപ്പെട്ട് ജയിലിലാകുന്നു. ജയിലില്‍ വച്ച് അല്ലറ ചില്ലറ അടിപ്രശ്നങ്ങളില്‍ പെടുന്ന അന്‍വറിനെ ബാബു സേഠ് സഹായിക്കുന്നു. അന്‍വറും ബാബു സേഠുമായുള്ള സൗഹൃദം അങ്ങനെ തുടങ്ങുന്നു. ബാബു സേഠിന്റെ സഹായത്താല്‍ ജാമ്യം നേടുന്ന അന്‍വര്‍ ഒടുവില്‍ അയാളുടെ വിശ്വസ്തനും വലം കൈയുമാകുന്നു.
വിദേശീയരായ തീവ്രവാദികളുടെ സഹായത്തോടെ ബോംബ് സ്ഫോടനങ്ങളുടെ ഒരു വമ്പന്‍ നിര തന്നെ നടത്താന്‍ പ്ലാനിടുന്ന ബാബു സേഠ് ഈ പദ്ധതിയില്‍ അന്‍വറിനെ പങ്കാളിയാക്കുന്നു. ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ അന്‍വര്‍ ആരാണെന്നും എന്താണയാളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ലക്ഷ്യമെന്നും നമുക്ക് വെളിപെടുന്നു. കളയാന്‍ മാത്രം സസ്പെന്‍സ് ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും, ഞാന്‍ ഇത്രയും പറയട്ടെ: പൃഥ്വിരാജിനെ വില്ലനാക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം എടുക്കാന്‍ മാത്രം വളര്‍ന്നിട്ടില്ല ഒരു സംവിധായകനും ;-)
ഇതിനിടെ മമ്ത മോഹന്‍ദാസ് നായികയുടെ രൂപത്തില്‍ അവതരിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അധികം സ്ക്രീന്‍ ടൈം ഒന്നും ഇല്ല ഈ കഥാപാത്രത്തിന്.

കാര്യം
ആദ്യമേ പറയട്ടെ, ബിഗ് B പോലെത്തന്നെ ഇതും Traitor (2008) എന്ന ഹോളിവുഡ് സിനിമയില്‍ നിന്ന് കടം കൊണ്ടതാണ് (കട്ടതാണെന്ന് പറയാനാണെനിക്കു് കൂടുതലിഷ്ടം). ആ ഇടത്തരം സിനിമ സ്ലോമോഷനില്‍ എടുത്താല്‍ ഏതാണ്ടൊക്കെ അന്‍വറായി. പിന്നെ സ്ലോ മോഷനില്‍ തന്നെ കുറേ സംഘടനരംഗങ്ങള്‍ കൂടി വേണം. Traitor-ല്‍ ഡോണ്‍ ഷീഡില്‍ ആണ് കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

Traitor-മായി താരതമ്യം ചെയ്താലും ഇല്ലെങ്കിലും, അന്‍വര്‍ ഒരു മികച്ച ചിത്രമല്ല. തുടക്കം മുതല്‍ ഒടുക്കം വരെ ആള്‍ക്കാര്‍ സ്ലോമോഷനില്‍ മറിഞ്ഞു വീഴുന്നതല്ലാതെ impressive ആയി മറ്റൊന്നുമില്ല. ഈ സ്ലോമോഷനിലുള്ള വീഴ്ചകള്‍ എത്ര നേരം കണ്ടിരിക്കും! ചിത്രത്തിന്റെ കഥയും ഒട്ടുമിക്ക രംഗങ്ങളും Traitor-ല്‍ നിന്ന് പകര്‍ത്തിയതാണ്. പക്ഷെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രങ്ങളുടെ characterisation-ല്‍ അന്‍വര്‍ ഏറെ പരാജയപ്പെട്ടു. ഉദാഹരണത്തിന് ബാബു സേഠ് എന്ന കഥാപാത്രത്തെ ആദ്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഗൗരവക്കാരനായ ഒരു കരിസ്മാറ്റിക് നേതാവായാണ്. പക്ഷേ ഇതേയാളിനെ അല്പം കഴിഞ്ഞ് ഒരു 'ലാക്കല്‍' തമാശ പറയുന്നതായും കാണിക്കുന്നു. ക്യാമറ നിലത്തുവച്ചെടുത്ത ഷോട്ടുകളില്‍ക്കൂടിയും മസില്‍ പിടിച്ചു പറയുന്ന ഡയലോഗുകളിലൂടെയും ഈ കഥാപാത്രം ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ഇമേജ് അതോടുകൂടി തവിടു പൊടി!.

നായക കഥാപാത്രത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും Traitor ഏറെ മുന്നിട്ടു നില്‍ക്കുന്നു. കഥയുടെ ഇടയ്ക്ക് വച്ച് ഈ കഥാപാത്രത്തിന്റെ കൂറ് എവിടെയാണെന്ന് പ്രേക്ഷകര്‍ക്കും, ആ കഥാപാത്രത്തിന് തന്നേയും സംശയം തോന്നിപ്പിക്കന്ന തരത്തിലുള്ള ആത്മസംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ Traitor-ല്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇത്തരം സംശയങ്ങളോ സസ്പെന്‍സോ ജനിപ്പിക്കുന്നതില്‍ അന്‍വറിന്റെ സംവിധായകനും പൃഥ്വിരാജും പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Traitor ഒരു ശരാശരി പടമായിരുന്നെങ്കിലും അതിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ഭാഗം അതിന്റെ ക്ലൈമാക്സാണ്. അന്‍വറില്‍ ക്ലൈമാക്സ് ആകെ അലങ്കോലമാണ്. നായകന്റെ ആക്ഷന്‍ രംഗങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി വെറുതേ കുറെ ഇടിയും കത്തിക്കുത്തും (എല്ലാം സ്ലോമോഷനില്‍ തന്നെ). ഇതെല്ലാം സഹിച്ചാലും കഴിയുന്നില്ല. പടം അവസാനിക്കുമ്പോള്‍ 'Peace' എന്ന് എഴുതിവരും. എന്നിട്ട് തുടങ്ങുകയായി ഒരു 'ഹിപ് ഹോപ്' ഗാനം. ആ ഗാനവും അതിന്റെ അട്രോഷ്യസ് ചിത്രീകരണവും പടത്തിന്റെ മൂഡ് തന്നെ നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ഗാനം കൊണ്ട് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്നും സീരിയസ് സിനിമക്ക് ശേഷം പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് സന്തോഷം നല്‍കാന്‍ ഇത് സഹായിക്കുമെന്നോ മറ്റോ അമല്‍ നീരദ് ഒരു പത്രസമ്മേളനത്തില്‍ പറഞ്ഞതായി വായിച്ചു. കഷ്ടം തന്നെ!

അമല്‍ നീരദ് എന്ന സംവിധായകന്റെ കഴിവില്‍ സംശയം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം കൂടിയായി അന്‍വര്‍. ചിത്രത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ പൃഥ്വിരാജിനെ പോലീസുകാര്‍ ഓടിച്ചിട്ട് (chase) പിടിക്കുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. ആള്‍ക്കാര്‍ ഓടുന്നത് fast forward ചെയ്ത് കാണുന്നത്പോലെയിരിക്കും. പോലെ എന്നല്ല, അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നതും. സംവിധായകന്‍ Bourne സിനിമകളും മറ്റും ഒരുപാട് തവണ കാണേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ആള്‍ക്കാര്‍ നടക്കുന്നതും, വീഴുന്നതും, ചാടുന്നതും ഇടിക്കുന്നതുമൊക്കെ താഴെയും ചെരിച്ചും ക്യാമറ വച്ച് പിടിക്കാന്‍ expert ആണെന്നല്ലാതെ അമല്‍ നീരദ് എന്ന സംവിധായകനില്‍ മറ്റൊരു പ്രതിഭയും കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.

അമല്‍ നീരദ് മമ്മൂട്ടിയേയും, മോഹന്‍ലാലിനേയും, ഇപ്പോള്‍ പൃഥ്വിരാജിനേയും വച്ച് ഒരോ സിനിമകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയ സ്ഥിതിക്ക് ഇനി സുരേഷ് ഗോപിയേയും, ജയസൂര്യയേയും എന്തിന് കുഞ്ചാകോ ബോബനേയും വരെ പരീക്ഷിച്ചുനോക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.. മൂന്നില്‍ രണ്ട് സിനിമകളും ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമകളുടെ റീമേക് ആണെന്നിരിക്കെ സന്ദേശമുള്ള നല്ല കഥ ജനങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുമെന്നതിന്റെ തെളിവാണ് അന്‍വറെന്നൊക്കെ ഇദ്ദേഹം പത്രസമ്മേളനങ്ങള്‍ വിളിച്ചുകൂട്ടി പറയണമായിരുന്നോ?

Friday, October 8, 2010

വീണ്ടും കളിത്തോക്ക്!

അമല്‍ നീരദ് - പൃഥ്വിരാജ് ടീമിന്റെ പുതിയ ചിത്രം അന്‍വര്‍ ഇതിനകം തന്നെ ജനശ്രദ്ധ നേടിക്കഴിഞ്ഞെന്ന് തോന്നുന്നു. ആകസ്മികമായി ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ കണ്ട രണ്ട് അന്‍വര്‍ ഷോട്ട്സ് കീഴെ (കൂടുതല്‍ വലിപ്പത്തില്‍ കാണാന്‍ ചിത്രങ്ങളില്‍ ഞെക്കുക):



ഉണ്ടയില്ലാത്ത തോക്കും, ഹിന്ദി സിനിമയിലെ 'നക്‌ലി ഗോലി'യും ഒക്കെ ധാരാളം കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും കാഞ്ചിയില്ലാത്ത തോക്ക് ആദ്യമായി കണ്ടു. ക്ലോസപ്പ് ഫോട്ടോയിലെങ്കിലും ഇവന്‍മാര്‍ക്ക് ഇതൊന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാമായിരുന്നു.
2007-ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ അത്രയൊന്നും നന്നല്ലാത്ത Shooter എന്ന ഹോളിവുഡ് ചിത്രത്തില്‍ ഉപയോഗിച്ച തോക്കുകളുടെ കഥ ഇവിടെ വായിക്കുക.

വാല്‍: ഈ ചിത്രത്തിലെ ശ്രേയ ഘോഷാല്‍ ആലപിച്ച മനോഹരമായ ഒരു ഗാനം:



Friday, September 10, 2010

Product of the Decade

Let me show you what I consider to be the product of the decade:

It's an amazing piece of work, isn't it? I mean it has revolutionized things so much that I now wonder how I managed before I got one of these..

It's small, good looking, and given it's usefulness, pretty cheap too. I adore the idea that such a small thing could pack quite a punch.

I've been using it quite frequently these days. When I'm home there's hardly a moment when I'm far from it. Wherever I am in the house, I make sure I have it at arm's reach. With this guy around almost nothing bugs me.

I know quite a lot of people might disagree with me, but I'd still go as far as calling it the invention of the decade. It's the best investment I've made in recent times. Worth every Paisa I spent on it. Anybody who has used one would definitely agree with me here.



To show my love for this handy little guy, let me post another picture.

I love you.. my dear bug zapper.. What would I do without you...

PS: Btw, that iPod Touch in the first picture is a gift my wife got (not from me, obviously.. I would've bought her a bug zapper bat instead ;-)

PPS: Contrary to what I had expected, I did actually gift her a pair of gold earrings. And that too on no special occasion. Aren't I the best hubby ever? ;-)

Thursday, September 9, 2010

അന്ത കാലം!


ഒരേഴെട്ട് വര്‍ഷം മുമ്പുള്ള കഥയാണ്. ഞങ്ങള്‍ അന്ന് എഞ്ജിനിയറിങ്ങിന് പഠിക്കുയാണ്. ഒരു ഈമെയില്‍ വിലാസം ഉള്ളത് പുലിത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാലം. ക്ലാസ്സിലെ ആണ്‍പിള്ളേരില്‍ ചിലര്‍ക്കൊക്കെ ഒരു മോഹം - ഒരു സിഡി റൈറ്റര്‍ മേടിക്കണം. തനതായ കോളേജ് സ്റ്റൈലില്‍ ക്ലാസ്സില്‍ 'സഹകരണ റൈറ്ററി'നായി പിരിവ് തുടങ്ങി. സിനിമയും പാട്ടും ഒക്കെ പകര്‍ത്താമെന്ന് വ്യാമോഹിപ്പിച്ച് ഏതാനും പെമ്പിള്ളേരെയും സംഘടിപ്പിച്ചു. പിരിഞ്ഞു കിട്ടിയ കാശുമായി ഞാനും ഒരു കൂട്ടുകാരനും കൂടി പേരുകേട്ട കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കടയില്‍ പോയി "ചേട്ടാ ഒരു സിഡി റൈറ്റര്‍ വേണം" എന്ന് പറഞ്ഞു. "പാനാസോണിക് 8x റൈറ്റര്‍ 4300 രൂപായ്ക്ക് തരാം" എന്ന് മറുപടി. ഏതാണ്ടത്രക്കൊക്കെ കാശ് പിരിഞ്ഞുകിട്ടിയതുകൊണ്ട് അതുതന്നെയങ്ങു മേടിച്ചു.

പെട്ടിയും പുസ്തകവും ഒന്നുമില്ലാതെ പൊതിഞ്ഞു കിട്ടിയ സാധനം (OEM version) ആദ്യമായി കമ്പൂട്ടറില്‍ കുത്തി സിഡി റൈറ്റിയപ്പോള്‍ എന്തൊരു പുളകമായിരുന്നു. മൊത്തം 13 പേരുടെ സഹകരണ ഉപകരണമായത് കൊണ്ട് 'ഇന്നു ഞാന്‍, നാളെ നീ' എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു ഉപയോഗം. ഇന്നത്തേത് പോലെ USB-യും കോപ്പുമൊന്നുമല്ല. സാധനം ഉപയോഗിക്കണമെങ്കില്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കുത്തിത്തുറന്ന് IDE റിബണ്‍ കേബിളും മറ്റും പിടിപ്പിക്കണം. Master/slave ജമ്പറുകളുടെ നൂലാമാലകള്‍ വേറെയും.

ഇന്നത്തേതുപോലെ Buffer Underrun protection ടെക്നോളജിയൊന്നും അന്നില്ലായിരുന്നതുകൊണ്ട് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കണം സിഡി റൈറ്റ് ചെയ്യുമ്പോള്‍. ഒന്ന് തുമ്മിയാല്‍ അപ്പോള്‍ പകുതി വെന്ത സിഡി പുറത്തുവരും. സ്ക്രീന്‍സേവര്‍ നിരോധിക്കുക, ആന്റി-വൈറസ് നിര്‍ത്തിവക്കുക, മൗസ് അനക്കാതിരിക്കുക തുടങ്ങിയ സുരക്ഷാനടപടികള്‍ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുപോലും അസംഘ്യം സിഡികള്‍ രക്തസാക്ഷികളായി.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയിരിക്കുന്ന കാലത്ത് ഞാനും ഒരു സഹപാഠിയും കൂടി എന്തോ സിഡി വാങ്ങിക്കാന്‍ ഇവിടെ അടുത്തുള്ള വീഡിയോ കടയില്‍ കേറി. കയ്യില്‍ ഒരു റൈറ്റര്‍ ഉള്ള ജാഡയില്‍, തുട്ട് വല്ലതും തടഞ്ഞാലോ എന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ കടക്കാരനോട് ഞങ്ങളുടെ ഒരു ചോദ്യം - "സിഡികള്‍ വല്ലതും കോപ്പി ചെയ്യണമെങ്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മതി. ഞങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ റൈറ്ററുണ്ട്".
"ഓ വേണ്ട. ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലും റൈറ്ററുണ്ട്" - കടക്കാരന്റെ മറുപടി കേട്ട് ഞങ്ങളുടെ 'എന്തു' ഒക്കെ ചോര്‍ന്നുപോയി.

എന്തായാലും ഞങ്ങള്‍ പയ്യന്‍മാരുടെ 'പൊട്ടെന്‍ഷ്യല്‍' തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടെന്നോണം അയാള്‍ ഒരു 'ബിസിനസ് പ്രോപോസിഷന്‍' മുന്നോട്ട് വച്ചു:
"തുണ്ടുണ്ടോ? നല്ല വെറൈറ്റി തുണ്ട് സിഡികള്‍ കൊണ്ടുവന്നാല്‍ ഞാന്‍ എടുക്കാം. ഉണ്ടോ?"

ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും അന്യോന്യം നോക്കി ചെറുതായി ഇളിച്ചു കാണിച്ചു. "ആ നോക്കട്ടെ" എന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്ന് 'വലിഞ്ഞു'.
സ്പീഡില്‍ നടന്നകലുമ്പോള്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കമന്റ് - "വെറൈറ്റി വേണമെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ ക്യാമറയുമായിറങ്ങേണ്ടി വരും!"

ഏതായാലും ഞങ്ങള്‍ ആ 'പ്രൊപ്പോസല്‍' വേണ്ടന്നുവച്ചു. പിന്നീടധികം ആ കടയില്‍ പോയിട്ടില്ല. കുറച്ച് കാലം മുമ്പ് ആ കടയും പൂട്ടിപ്പോയി.

അന്ന് ഞങ്ങള്‍ വാങ്ങിച്ച ആ സിഡി എഴുത്തുയന്ത്രം അനവധിപേരുടെ കൈമറിഞ്ഞ്, പല തരം കമ്പ്യൂട്ടറുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത സിഡികള്‍ എഴുതിത്തള്ളി ഒടുവില്‍ ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീരചരമം പൂകി.

ഇപ്പോള്‍ ഇതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്ത് രസം.. അവന്റെ 'വെറൈറ്റി' കമന്റ് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ചിരി വരും. ഹാ, അതെല്ലാം അന്ത കാലം!

Monday, September 6, 2010

പാട്ടിന്റെ പാലാഴി - Movie Review


സിനിമ ഇറങ്ങി ഇത്രയും കാലമായതുകൊണ്ട് ഇതിനേക്കുറിച്ച് ഒന്നുമെഴുതണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാ 'സ്റ്റാര്‍ സിംഗറില്‍' മനോജ് കെ. ജയനും പിന്നെ അവതാരകയും ഈ സിനിമയെക്കുറിച്ച് ഏതാണ്ടൊക്കെയോ നല്ലത് പറയുന്നു! ഇതൊക്കെ കേട്ടിട്ടാരെങ്കിലും ഈ സിനിമ കാണാന്‍ പോയാലോ എന്ന് പേടിച്ചിട്ട് 'എന്നാലാവുന്നത് ചെയ്യാം' എന്ന വിചാരത്തോടെയാണ് ഇതെഴുതുന്നത്. സിനിമയുടെ ക്വാളിറ്റിയെക്കുറിച്ച് ഏതാണ്ടൊരൈഡിയ കിട്ടിക്കാണുമല്ലോ..

വീണ (മീര ജാസ്മിന്‍) വലിയ പാട്ടുകാരിയാകാന്‍ കൊതിക്കുന്ന ഒരു 'പാവം' പെണ്‍കുട്ടി. അവളുടെ അച്ഛന്റേയും (ജഗതി ശ്രീകുമാര്‍), മരിച്ചു പോയ അമ്മയുടേയും, പിന്നെ ചെറിയച്ഛന്റേയും (ജഗദീഷ്) സ്വപ്നങ്ങളും അതുതന്നെയായതിനാല്‍ ഫാമിലി സപ്പോര്‍ട്ടിന് ഒരു പഞ്ഞവുമില്ല. പോരാത്തതിന് വൃദ്ധനെങ്കിലും പ്രശസ്തനായ ഒരു ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതജ്ഞന്റെ (നെടുമുടി വേണു) ശിഷ്യയുമാണ് വീണ. ഇതൊക്കെയായിട്ടും സിനിമയില്‍ പാടാനുള്ള അവളുടെ ആഗ്രഹം നീണ്ട കാലമായി നിറവേറാതെ കിടക്കുന്നു.
ഈ സമയത്താണ് അമീര്‍ എന്ന സമ്പന്നനായ ചന്ദന ബിസിനസ്സുകാരന്‍/കള്ളക്കടത്തുകാരന്‍ (മനോജ് കെ ജയന്‍) ആകസ്മികമായി വീണയെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ശക്തനായ ഒരു സപ്പോര്‍ട്ടറില്ലാതെ ആര്‍ക്കും സിനിമയില്‍ ശോഭിക്കാനാവില്ലെന്നും, തന്നെ വിവാഹം ചെയ്യാമെങ്കില്‍ അവളെ വലിയ പാട്ടുകാരിയാക്കാമെന്നും അമീര്‍ വീണയെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. അമീറിനോട് പ്രത്യേകിച്ച് പ്രണയമൊന്നുമില്ലെങ്കില്‍ കൂടി, പാട്ടിനോടുള്ള പ്രേമം മൂലം (നോട്ട് ദ പോയിന്റ്..) വീണ വീട്ടില്‍ നിന്നോടി അമീറിന്റെ മണവാട്ടിയാകുന്നു. ഈ തീരുമാനം എടുക്കാന്‍ അവളുടെ കൂട്ടുകാരന്‍ (ബാലഭാസ്കര്‍) എം.എസ്. സുബ്ബലക്ഷ്മിയുടെ ഉദാഹരണം എടുത്തിട്ട് ചെറുതല്ലാത്ത പ്രചോദനം നല്‍കുന്നുണ്ട്. സത്യത്തില്‍ അമീറിന് വീണയെ ഭാര്യയാക്കണം എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞ് അവളെ പാട്ടുകാരിയാക്കണം എന്നൊന്നുമില്ലതാനും. ബാക്കിയൊക്കെ ഊഹിക്കാമല്ലോ..

ഈ സിനിമയില്‍ നമ്മളെ ഇറിറ്റേറ്റ് ചെയ്യാന്‍ പല ഉപാധികളും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. വെറും പൊട്ട, കാലഹരണപ്പെട്ട കഥ (രാജീവ് അഞ്ചല്‍); ഓക്കാനിപ്പിക്കുന്ന, വായില്‍ കൊള്ളാത്ത, മണ്ടത്തരം തുളുമ്പാത്ത പൊട്ട തിരക്കഥയും സംഭാഷണങ്ങളും (ഡോ രാജേന്ദ്ര ബാബു); മീര ജാസ്മിനിന്റെ അമിതാഭിനയം; അനവസരത്തിലുള്ള ഗാനങ്ങള്‍ (സുരേഷ് മണിമല); A Beautiful Mind (2001)-ല്‍ നിന്ന് കടം കൊണ്ട ഷീസോഫ്രീനിയ രംഗങ്ങള്‍.. എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു കാര്യങ്ങള്‍.

ദേഷ്യം വരുമ്പോള്‍ മകള്‍ക്ക് എറിഞ്ഞുടയ്ക്കാന്‍ അങ്ങാടിയില്‍ നിന്ന് പൊട്ടിയ മണ്‍കലങ്ങള്‍ വാങ്ങുന്ന അച്ഛന്‍, 'നീ പിന്‍മാറിയില്ലെങ്കില്‍ എന്റെ ഭാര്യയെ ഞാന്‍ കൊല്ലും' എന്ന് ഒരുത്തനെ തോക്ക് കാണിച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ഭര്‍ത്താവ്, "കരയരുത് മോനേ.. ഉള്ളിലെ മനസ്സിന്റെ നന്‍മയാണ് കണ്ണുനീരിലെ ഉപ്പ്. ആ ഉപ്പ് കൂട്ടി വേണം ജീവിതം...." എന്നിങ്ങനെ ഉപദേശിക്കുന്ന പിതാവ്. ഇങ്ങനെ രംഗങ്ങള്‍ അനവധി.
രേവതി അവതരിപ്പിച്ച കഥാപാത്രം പറയുന്ന (പറയിപ്പിച്ച) ഒരു ഡയലോഗ് ഏതാണ്ടിങ്ങനെ:
"ചില ആളുകള്‍ക്ക് പ്രത്യേകമായ കഴിവുകളും സിദ്ധികളും ഉണ്ടാവും. അത് നമ്മള്‍ അംഗീകരിച്ചാല്‍ അവരുടെ മനസ്സില്‍ നമ്മള്‍ ദൈവമാകും. എത്ര സുന്ദരമാണ് ആ സിറ്റുവേഷന്‍ എന്നൊന്നാലോച്ചിച്ച് നോക്കൂ".
ഡോ രാജേന്ദ്രബാബു വേറെ വല്ല പണിയും ചെയ്യുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നുന്നു. മംഗളത്തിലും മനോരാജ്യത്തിലും ഇദ്ദേഹത്തിന് നല്ല ഭാവിയുണ്ടാകും.

ചിത്രത്തിന്റെ ആദ്യ ഭാഗങ്ങളില്‍ മീരയുടെ അഭിനയം വല്ലാതെ ഓവറാണ്. രണ്ടാം പകുതിയില്‍ ഏതാണ്ട് മുഴുവന്‍ നേരവും 'ദുഖപുത്രി' ലൈനാണ്. അത് പിന്നേയും തരക്കേടില്ല. 'ഒരേ കടലില്‍' ഉജ്ജ്വല പ്രകടനം കാഴ്ചവച്ച മീരയുടെ ഈ അധപതനത്തില്‍ സംവിധായകനുള്ള പങ്ക് ചെറുതല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു (വെറും സ്പെകുലേഷന്‍ തന്നെ). ജഗതിയും മനോജ് കെ. ജയനും മാത്രമാണ് തെറ്റില്ലാതെ അഭിനയിച്ചിരിക്കുന്നത്. ബാലഭാസ്കറിന് ഇത്രയും കാലം ക്യാമറ കണ്ടിട്ടും അഭിനയിക്കാനുള്ള മിനിമം കഴിവുപോലും ഇല്ല എന്ന് പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മീരയുടെ മകളായി അഭിനയിച്ചിരിക്കുന്ന ബാല താരവും മോശം. ആകെമൊത്തം മോശം കാസ്റ്റിങ്ങ്.

ഈ സിനിമയിലെ ഗാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും എനിക്ക് നല്ല അഭിപ്രായമില്ല. സിനിമയും ഗാനങ്ങളും തമ്മില്‍ ഒട്ടും ചേരുന്നില്ല. ചില ഗാനങ്ങള്‍ തീരെ അനവസരത്തിലും പിന്നെ അനാവശ്യവുമാണ്. ഓര്‍ത്തുവക്കാവുന്നതായി ഒരു ഗാനവും എനിക്ക് തോനുന്നില്ല. 'പാട്ടിന്റെ പാലാഴി' എന്നൊക്കെ കേട്ടാല്‍ ഒരു 'ടൈംലെസ്' മ്യൂസിക്കലാണെന്നൊക്കെ തോന്നുമെങ്കിലും പാട്ടുകള്‍ കേട്ടാല്‍ ആ തോന്നലൊക്കെ പറപറക്കും.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും ചിത്രത്തിന്റെ ഛായാഗ്രഹണം നിര്‍വഹിച്ച അഴഗപ്പന്‍ പ്രത്യേക അഭിനന്ദനം അര്‍ഹിക്കുന്നു. കണ്ണിന് കുളിര്‍മ നല്‍കുന്ന വളരെ നല്ല വിഷ്വല്‍സ്. ഈ ചിത്രത്തില്‍ ശ്ലാഘനീയമായ ഒരേ ഒരു കാര്യം.

ഈ സിനിമ ഇപ്പോഴും പ്രദര്‍ശനശാലകളില്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ (സാദ്ധ്യത കുറവാണ്) അതിനെ വെറുതേ വിട്ടേക്കൂ. സമയം കളയാന്‍ ചെലവില്ലാത്ത വേറെ ഏതെങ്കിലും വഴി കണ്ടുപിടിക്കൂ.

KEPCO Chicken Restaurant


We had planned to try this 'Government' restaurant at Pettah when it opened last May. It was only a couple of days after the inauguration and Kurian, our reliable scout, reported that they were severely understaffed and not able to keep the tables running. So we had moved on to some other diner that day.

Anyway, I paid a visit to the 'Chicken Restaurant' a couple of days back for lunch. The restaurant is pretty decent in the inside, although the air conditioners were conveniently put off. The place looks real nice (especially for a Government concern) and the tables are comfortably spaced.

The lunch menu, however, was not very exciting. Chicken Biriyani, Chapathi, Chicken Fry & chicken Curry! You don't need a menu card to tell you that, right? And they didn't have one either. Anyway, we ordered the Biriyani and chicken fry.

I must say I wasn't disappointed with the food. The biriyani was not top-notch or anything but was tasty and quite good. For about Rs.80, you get a big bowl of Biriyani with 3-4 pieces of chicken, smeared in thick gravy. Not a bad deal at all. It was a bit of a let down to have no egg served with the biriyani, but given my cholesterol levels, I shouldn't complain :-)

The chicken fry (priced about Rs.60), though served cold, wasn't bad either.

We didn't enquire about desserts or beverages, but considering they offered no menu card, I guess they don't have any. Overall, I'd recommend this restaurant if you just want to have some chicken biriyani and aren't looking for a fancy menu.

Saturday, July 17, 2010

The woes of structure packing - #pragma pack

We were developing an application on Red Hat Enterprise Linux 5.3 that, among other things, needed to use a PCI interface card for acquiring IRIG-B time codes. The Qt 4.5 based application was first developed without this capability, and later the device driver API was integrated to it. The API had a header file with a class declaration and a corresponding source file containing definitions of the class functions. Integrating the API involved adding these two files to the list of the project's source files and making calls to the API functions.

This integration caused the application to abruptly crash after receiving SIGABRT signal. The reason reported was along the lines of: “*** glibc detected *** application_name: malloc(): memory corruption: 0x092a51c8 ***”.
Being a memory error, we used Valgrind to locate any memory access violations.

We found that the crash always happened at a single statement that dynamically allocated memory using operator new. The statement was inside the constructor for a class object. The allocation statement was something like:
   try
   {
      const unsigned int SIZE = 1024;
      char *p = new char[SIZE]; //< SIGABRT here
   }
   catch(...)
   {
      //report memory allocation error
   }
There was one allocation statement before this code. that just created an object of a class. It was guaranteed to be clean. The program was receiving a SIGABRT and no exception was being thrown. When debugged with gdb, gdb claimed the variable SIZE to be missing (even after making it volatile and compiling with -O0).

When executed with Valgrind memory check tool, Valgrind reported many occurrences of invalid write/read – i.e. beyond memory allocated by operator new.
For example, for instances like these:
    class ct;
    ...
    ct *p = new ct;

Valgrind was reporting that operator new had allocated only 103 bytes for *p, although sizeof(ct) reported 112 bytes (as obtained by printing sizeof(ct) in code and also in debugger).
Further, it was observed that the mere inclusion of the API source files in the project caused a crash, even if none of the API functions were actually called.
This made us examine the driver source files and at the very beginning of the 3rd party device driver header file was this line:
    #pragma pack(1)
And sure enough, this line was found to be causing all the problems we were observing.

The pragma pack directive

Pragmas are special directives that are used to communicate additional information to the compiler. Pragma directives are therefore non-standard and highly compiler specific. In our case '#pragma pack' (for gcc compiler) changes the maximum alignment of members of structures, unions, and classes subsequently defined.

Data alignment and structure padding

Data objects are generally aligned at specific word boundaries so that read/write operations can be performed efficiently. For example, on x86 platform, integers (32-bit) are generally aligned at 4- byte boundaries, where as 'short int' (16-bit) will be generally aligned at 2-byte boundaries and so on. The alignment rules are platform-specific, and might even change from compiler to compiler, for the same platform.
For a struct (or union or class) having member variables, the members themselves need to be aligned to such boundaries. This requires the compiler to insert additional unnamed data members so that proper alignment is maintained for the member objects. Checkout this example for x86 from Wikipedia.
The size of a struct/union/class object, as reported by operator sizeof, includes the size of these padding bytes. The size of a struct/class object is therefore at least (and not exactly equal to) the sum of the sizes of its members.
More on structure padding here: Data alignment: Straighten up and fly right

Changing the default packing

With the 'pragma pack' directive, it is possible to change the default alignment rule and force a particular maximum alignment boundary. For example,
    #pragma pack(2)
will force all structure (and union and class) members to be aligned at boundaries not larger than multiples of 2. i.e. An 'int' member, which would've been otherwise aligned at a 4-byte boundary, will now be aligned at a 2-byte boundary.

This tighter packing of bytes will obviously reduce the size of the structure objects, but at the cost of performance. Most processors can fetch an aligned word from memory (an atomic operation) faster than words that cross alignment boundaries. Misaligned memory requests cause multiple memory access cycles (therefore not an atomic operation) and this additional complexity adversely affects the performance of the application.

Also, note that while the x86 architecture tolerates misaligned memory access (with a performance penalty, of course), some other processors will terminate the application with a 'Bus error' (SIGBUS).

Forcing a tight alignment might still be useful when dealing with hardware drivers. The struct objects might be directly used for interacting with hardware and the padding bytes might be undesirable here. That may be the reason for using this pragma in the device driver header file.

When we included this file in our project, the pragma directive became active for all struct/class/union definitions in the included header files. This apparently created very confusing problems (gdb's weird reports). The problems we observed with our code were caused by alignment issues for some of the classes for which the pragma directive had become active. Searching the internet, I find that others have also reported problems with #pragma pack and Qt classes.

The solution

The ideal solution is to not change the default natural alignment rules. Pragma directives themselves are generally considered problematic and leading to non-portable code.

If the 'pragma pack' directive cannot be avoided at all (as in the case of a device driver), then the original packing scheme must be restored after the definition of the structures that require tight packing. i.e. the header file must be modified to something similar to:

    //push current alignment rules to internal stack
    #pragma pack(push)
    
    //force 1-byte alignment boundary
    #pragma pack(1)
    
    //the above two lines can be merged to:
    //#pragma pack(push,1)
    
    /*
        definition of structures requiring
        tight packing
    */
    
    //restore original alignment rules from stack
    #pragma pack(pop)
The above solution works for GNU, Microsoft and Borland compilers. This should have been implemented in the header file supplied by the manufacturer. For gcc, instead of the push-pop technique, you can also use #pragma pack() to restore the original packing rule.

Saturday, June 19, 2010

The Karate Kid


The 2010 remake of the The Karate Kid (1984) has Jaden Smith in the title role and Jackie Chan as his teacher. The movie is produced by Will Smith, father of Jaden Smith.

The movie is about an American kid who moves to China and has troubles with his school bullies. His opponents are experts in Kung Fu, being trained by a vicious 'no mercy' teacher. Our hero gets an unlikely teacher in Jackie Chan, who agrees to train him so that he can kick the bad guys' butt in a martial arts tournament.

If the theme doesn't interest you much, the screen adaptation will bore you to death. Jaden Smith gives a terrible performance as an actor (compare it to Haley Joel Osment's performance in The Sixth Sense). The story is very familiar and has no hidden surprises.

The movie doesn't do justice to it's title since the martial art that's portrayed is Kung Fu, rather than Karate. So, this really ought to be 'The Kung Fu Kid'. There are several elaborate scenes in the movie to show off people training in Kung Fu. These scenes will make you yawn because they enforce every cliche about Kung Fu and China in general. If one has to learn Kung Fu, it has to be on a platform on top of the Great Wall, so that it can be filmed from all angles!

The climax of the movie is the most silly part of it. I won't say what happens in the tournament, but be assured that there won't be any surprises. The silliness might even irritate you.

If you thought The Next karate kid was bad, you can skip watching The (worst) Karate kid (2010). Hilary Swank can at least act. Can't say that about Jaden Smith.


Tuesday, June 8, 2010

Raajneeti


Ever since the project was announced, Raajneeti was hyped as based on the life of Sonia Gandhi, portrayed by Katrina Kaif. The creators probably thought this would give them good publicity. Later, as if they couldn't handle it, the director Prakash Jha and Katrina Kaif dismissed these reports. Anyway, as a result of all this, Raajneeti was widely associated with Katrina Kaif and nobody else (compare Google searches for "raajneeti katrina kaif" and "raajneeti ranbir kapoor". Arjun Rampal doesn't even have a chance!).
In fact, the movie is not about Sonia Gandhi and nor is Katrina Kaif the lead character.

So, what is Raajneeti all about. Just politics! Politics in north India, to be precise. But the movie is just an over-glorified potpourri of the epic Mahabharata and Francis Ford Coppola's classic The Godfather (1972) (screen adaptation of Mario Puzo's novel by the same name).

The basic theme of the movie is Mahabharata with story elements and scenes lifted from The Godfather. I say lifted and not inspired (the euphemism film-makers generally prefer) because there are far too many occasions and far too many similarities.

Since the central theme is Mahabharata and not The Godfather, there's no character equivalent of Don Vito Corleone (aka "The Godfather"). Ranbir Kapoor plays the lead character of "Samar Pratap" - a combination of Michael Corleone of The Godfather and Arjuna of Mahabharata. Arjun Rampal plays "Pritvi Pratap", the elder brother of Samar and leader of a political party. The father of these two does serve the purpose of Don Vito Corleone when the story needs him to ;-)
The negative role, Duryodhana, is played by Manoj Bajpai. His character, "Veerendra Pratap", the cousin of Samar-Pritvi brothers, leads a rival group with in the party. Veteran actor Nana Patekar plays the uncle of these young turks and serves the purpose of Krishna.
Assisting Duryodhana, err Veerendra Pratap, is "Sooraj Kumar", the illegitimate brother of Samar/Pritvi (Karna of Mahabharata, of course) played by Ajay Devgan.
In this heavy star-cast, where does Katrina fit in, you ask? She plays "Indu" (or "Indu Pratap") the daughter of a wealthy industrialist, having close ties with the political family.

The basic plot is quite simple and straightforward, if you remember your Mahabharata (or at least B.R. Chopra's highly acclaimed TV series - "Mahabharat").
The popular 'Rashtrawadi party' is led by Veerendra Pratap's father, assisted by his younger brother. Samar, our Michael Corleone, has just returned from vilayat to attend his uncle's birthday party. Indu (katrina Kaif) is in love with Samar, who on the other hand has a blonde girlfriend and has no intentions of hitting on with Indu.
When the big party leader falls following a heart attack, a fight for power begins between the factions led by Samar and Pritvi. Sooraj (Ajay Devgan) is a local leader and when he's mocked by Pritvi, Veerendra gives him refuge and befriends him (I told you, Mahabharata all the way). The fight that ensues gets bloody and Samar is pulled in, although quite voluntarily, to the crookedness and violence of politics.


Although the critics generally seem to have given very positive ratings to Raajneeti, I find it quite un-original and lacklustre. I quite honestly fail to see any brilliance in the adaptation or the direction. If you've watched The Godfather, you'll recognise several scenes and twists in Raajneeti. The similarities seem endless and many elements have been spiced-up/altered, but not very much, to suit the Bollywood style.
The script is not that great either. most characters have wide ranging qualities. A man shown to be crushing another man's skull is later described as dil ke ache! The ending is also quite boring and predictable drama (remember Karna's chariot getting stuck in the battlefield? Well, a Scorpio is the modern-day chariot ;-).

The director makes a desperate attempt to make the movie seem very "bold" by stuffing in a couple of love-making/steamy scenes, at regular intervals throughout the movie. On-screen kissing doesn't seem to be a taboo any more these days. The story dismisses all concerns of increased infertility among the current generation, as all women in this movie conceive with just one copulation.
The portrayal of politics as a beastly game and the deplorable depiction of women politicians add more masala.

One appreciable thing about the movie is the excellent acting by the male actors. I can't say the same about Katrina Kaif, but she hasn't done very bad either. Ranbir Kapoor has performed quite well, and so has Arjun Rampal. Ajay Devgan (a hugely over-rated actor, in my opinion) is his usual unimpressive self.

To conclude, I'd say Rajneeti is just an okay movie, much better than the average filth Bollywood produces. Ranbir Kapoor, though no Al Pacino, is showing lot of promise these days. Although much over-rated and not really worth the praise it's getting, Raajneeti won't irritate you and mock your intelligence (well, it does make a try, in a couple of occasions).

Sunday, June 6, 2010

Adding IMDB search to Opera browser


Opera has been my favourite browser for more than a decade now. This under-appreciated product introduced many innovations (like tabbed browsing and standards compliance) that people usually associate with Firefox.

Opera has a feature for searching using keywords in the address bar. For example, To search with Google, all you need to do is type: "g your-search-phrase" in the address bar and hit enter. Similarly, 'w' will do a Wikipedia search and 'y', a Yahoo search. I've seen lot of people get pleasantly surprised when I explain this handy feature that saves time.


Adding a custom search

Being a movie buff, I do lot of searching on IMDB and hence adding a custom search for that is very useful for me. Here's how to do it.

Open: Menu > Settings > Preferences > Search
Click on 'Add', type in the following:
Name = IMDB
Keyword = i
Address = http://www.imdb.com/find?s=all&q=%s

Hit OK and you're done. From now on, you can just type: "i some-movie-name" in Opera's address bar to do an IMDB search. Convenient, isn't it?


Even easier method

In recent versions of Opera (I've noticed in v10.6 alpha), there's an even easier method. Just right-click any search field on any web site and select 'Create search' from the menu. Opera will automatically fill in the details and you only need to pick a key-word of your choice.


PS: The custom searches you create this way can be added to the speed-dial page or to the tool-bar for easy access.

Friday, June 4, 2010

Curries by Amritha - Restaurant

Curries is a new take-home counter from the famous Amritha Hotel group. It's at Kowdiar, right next to Cafe Coffee Day (yup, the old Nikki-Nikita place).

The attractive food counter had a number of non-vegetarian dishes in the offering, but only one vegetarian dish. The servings are measured by weight and reasonably priced (250g chicken curry costs Rs.80).

I tried the chicken curry (what better to try at a restaurant named curries?). It was not very spicy and had too much potato content for my taste. The mutton fry (not too dry) was very spicy and quite good. The Gobi Manchurian was fine too. But the best part of the meal was the Rotis. They had little or no maida and were delicious enough to be devoured without any curry.

To conclude, Curries shows lot of promise (unlike the previous occupants of that place). Do checkout their chicken bartha, it looked interesting...

Zinc n Rock - Restaurant

Zinc n Rock is a stylish new café, located at the Vanross Junction. These guys have placed ads on every nook and corner of the city, and so we decided to check it out.

It's a delight to walk in to this stylishly decorated restaurant. The theme seems to be 'Red & Black' everywhere and of course, rock music. An electric guitar adorns a wall and there's a durbar at a corner, where you can sit down on the cushions on the floor (if you are capable of bending your knees, that is!). But the constant rock noise (I dare not call it music) from the shabby speakers gets on your nerves after a while. I really cherished the moments of pause between tracks!

The menu too is quite attractive with a variety of sandwiches, burgers and beverages. The prices were reasonable too.
We marked our orders on a list provided and the waiter was very prompt to collect it from us. And then our loooong wait began. It took about an hour for our sandwiches/burgers to be served. When enquired, the manager told us that the delay was because they were bringing the items hot from the oven!
Anyway, the food was quite okay, but nothing spectacular. The relatively lower prices on the menu was more than compensated by the reduced size of servings!

After two hours, we were still waiting for our milkshakes and coffee. We could see people at other tables getting irritated by the delay (and by the 'music' too in no small measure, I guess). The manager was all apologetic but that didn't help with the situation. We canceled our drinks and paid the bill and got out. I didn't then have any memory of the delight I felt when walking in to the place left in me!

Zinc n Rock is a treat to the eyes. But it's irritating for the ears and tormenting for your stomachs. If you need to waste a couple of hours (waiting for a train perhaps), I suggest you buy a ticket for one of the amazing Malayalam movies in theaters rather than visit Zinc n Rock. That at least costs a lot less!

Update: Zinc n Rock guys have been conducting occasional 'food festivals'. I tried their Biryani festival. It was horrible.. I guess I should stay away from this place forever!

Thursday, June 3, 2010

Mezbaan - Restaurant

"Mezbaan" - how does that sound? Well, if the title didn't tell ya, it's a new restaurant claiming to specialize in Malabari cuisine. It's on the ground floor of the Vyapara Bhavan building at Manjalikkulam (down the Gandhari Amman Kovil Road, towards Thampanoor).

The restaurant is not very big, accommodating less than ten tables. The place looks okay enough. The palm-leaf and bamboo walls and kerosene lanterns (കമ്പി റാന്തല്‍) (they're just decorative, of course) are mixed with Chinese paper lanterns/lamps to give a colourful and mildly weird ambience.

The menu is very attractive although the prices are slightly on the higher side. Chicken/mutton biryani are priced at Rs.100.
As always, we (three of us) went for variety and asked for a sizeable number of dishes. To our disappointment, we found a large disparity between what's listed on the menu and what's actually available. The kitchen seemed to support only 30% of the menu :-(

The menu claims that the biryani is cooked in the traditional Dum style. Unfortunately, their idea of biryani turned out to be chicken and mutton pieces stuffed under a bowl of plain ghee rice. Not very enjoyable.

Nothing much good can be said about the other dishes too. The fried kallummekka (mussels) was the only dish appreciable, although it too had too much oil and onions.

We finished off the lunch with fresh lime juice, that was served at ambient temperature! They apparently ran out of ice and cool drinking water.

In short, 'Mezbaan' was indeed a very forgettable experience.

Monday, May 3, 2010

Hotel Teekay Palace - Restaurant

Hotel Teekay Palace is a tall but otherwise unattractive building, at Aristo Junction, near Thampanoor. Just a couple of days after its opening, we had spotted it while dining at the roof-top restaurant of Hotel Horizon. :-)


The reception desk of the hotel is good enough and the restaurant welcomes you with the promise of Indian, Chinese and Continental cuisine. Unfortunately, that's pretty much everything good I've to say about this restaurant. The substandard quality shows in the dirty table cloths, scratched chair cushions and a washroom that doesn't have running water.


All that could've been forgiven (if not forgotten) if they had served us some lip smacking food. Unfortunately, that didn't happen either. Apparently, their idea of 'ularthiyathu' (ഉലര്‍ത്തിയത്) is burnt food. Both beef ularthiyathu and prawns made us cry over the lost money and appetite. Grilled seer fish was a let down too. The chapathis were dry and hard and the all-maida naans were no good either. In the end, we were too disappointed to even consider the desserts menu (a dinner-out without desserts? huh!).


To add to the ambiance, there was a fat loner at the restaurant who was in very high spirits. He provided entertainment to the few who entered the restaurant by talking, singing and passing comments - all sparsely decipherable, but loud gibberish. He must've been somebody important (perhaps for the Hotel management), since the restaurant manager was giving him company.


Overall, if a good dinner at a nice place is what you think your money's worth, then better stay away from Teekay palace.

Friday, April 30, 2010

കാലാവസ്ഥയും കെ.എസ്.ഇ.ബിയും

കാലാവസ്ഥയും വൈദ്യുതി വകുപ്പും തമ്മിലെന്ത് ബന്ധം എന്നാലോചിച്ച് തല പുണ്ണാക്കണ്ട. കാറ്റും മഴയും വളരെ കൃത്യമായി പ്രവചിക്കാനുള്ള അത്യന്താധുനിക അതീവ രഹസ്യ ഉപകരണങ്ങള്‍ നമ്മുടെ വൈദ്യുതി വകുപ്പ് എങ്ങനെയോ സമ്പാദിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ വ്യക്തമായ തെളിവുകളുണ്ടെന്നാണ് കാലാവസ്താ വകുപ്പിന്റെ നിഗമനം. ഇത്രയും കാലം കട തുറന്നു വച്ചിട്ടും, 'പെയ്തുപോയ മഴ ഇത്ര സെ.മീ.' എന്ന് പറയാനല്ലാതെ 'ദേ മഴ വരാന്‍ പോകുന്നു' എന്നോ 'കാറ്റടിക്കാന്‍ പോകുന്നു' എന്നോ കൃത്യമായി പറയാന്‍ ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല ഇവര്‍ക്ക്. ഇന്നേവരെ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള സങ്കീര്‍ണ്ണങ്ങളായ കാലാവസ്ഥാ മോഡലുകളോ ഉപഗ്രഹങ്ങളോ ഉപയോഗിച്ചുപോലും ചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്ത ഈ സംഗതി വളരെ സിമ്പിളായി നമ്മുടെ വൈദ്യുതി വകുപ്പ് ചെയ്യുന്നതെങ്ങനെ എന്നാണ് കാലാവസ്ഥാക്കാര്‍ വണ്ടറടിക്കുന്നത്!

സംഭവം സത്യമാണ്. ഈയിടെ വേനല്‍ മഴ തുടങ്ങിയതോടെ വൈദ്യുതി വകുപ്പ് അവരുടെ കഴിവ് തെളിയിച്ചിരിക്കുകയാണ്. മഴയോ കാറ്റോ വരാന്‍ എന്തെങ്കിലും സാദ്ധ്യതയുണ്ടെങ്കില്‍ കിറുകൃത്യമായി എന്റെ വീട്ടില്‍ കറന്റ് പോകും. മഴ വരുന്നതിനു അരമണിക്കൂര്‍ മുമ്പെങ്കിലും സംഭവം നടന്നുകഴിയും. പിന്നെ മഴ തോര്‍ന്ന് മിനിമം അര മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞാലേ വൈദ്യുതി പ്രവാഹം ഉണ്ടാകൂ. ഈ കൃത്യതയുടെ പിന്നിലുള്ള അതിസങ്കീര്‍ണ്ണ ടെക്നോളജി (അഥവാ ഗുട്ടന്‍സ്) അതീവരഹസ്യമായാണ് കെ.എസ്.ഇ.ബി. സൂക്ഷിക്കുന്നത്. ആരെങ്കിലും കാര്യം അന്വേഷിച്ചാല്‍ "ഇലവന്‍ കെ.വി. ഫാള്‍ടാണ്", "ഫീഡര്‍ പോയതാണ്" എന്നൊക്കെയുള്ള കോഡ് മറുപടികളായിരിക്കും കിട്ടുക.

എന്നാല്‍ കെ.എസ്.ഇ.ബിയുടെ പക്കലലുള്ളത് സങ്കീര്‍ണ്ണങ്ങളായ ഉപകരണങ്ങളല്ലെന്നും, മറിച്ച് കാറ്റൂം മഴയും പ്രവചിക്കാന്‍ കഴിവുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാരാണെന്നും ഒരു മറുപക്ഷമുണ്ട്. പൊതുജനക്ഷേമം മുന്‍നിര്‍ത്തി ഇക്കൂട്ടര്‍ നേരത്തേ തന്നെ ഊര്‍ജ്ജപ്രവാഹം നിര്‍ത്തിവക്കുന്നതാണത്രെ! ചെലവേറിയ പോസ്റ്റുകളും പിന്നെ അതിനൂതന ട്രാന്‍സ്ഫോര്‍മറുകളും കമ്പികളും മറ്റും വായുവില്‍ നിന്നും ജലത്തില്‍ നിന്നും സംരക്ഷിക്കേണ്ടതുതന്നെയല്ലേ?

എന്തൊക്കെയാണെങ്കിലും വൈദ്യുതി വകുപ്പിന്റെ ഉപകരണങ്ങളിലും ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാരിലും കാലാവസ്ഥാ വകുപ്പുകാര്‍ക്ക് കണ്ണുണ്ട് എന്നാണ് കേള്‍ക്കുന്നത്. ആര്‍ക്കറിയാം, നാളെ ഒരുപക്ഷേ വിദേശശക്തികള്‍ പോലും ഇവരുടെ ടെക്നോളജി തേടിയെത്തിയേക്കാം. ജാഗ്രതൈ!



വാല്‍: ഞാന്‍ ഇതെഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എങ്ങനെയോ മണത്തറിഞ്ഞ കെ.എസ്.ഇ.ബി. ഇടക്ക് സ്വിച് ഓഫ് ചെയ്ത് എന്നെ ഒരു പ്രാവശ്യം വിരട്ടി നോക്കി. പിന്നേ, ഞാനാരാ മോന്‍. ഹും.


Thursday, April 29, 2010

Flavors - Restaurant

Flavors is a small trendy diner at Women's college Junction, Vazhuthacaud (right after the Bata showroom), promising to deliver a different experience.

Walking towards Flavors, one notices attractive blue lighting and more cafe style settings. The place is too damn small to be a serious restaurant. There's hardly 4 tables, and a bar table, but with no place on the other side of it!

The menu seemed to be predominantly continental, but I was surprised to find 'kozhi biriyani' (AFAIR) in the offering. Apparently, they've little bit of everything in the menu, including Chinese.

I can't say anything reasonably decent about the food though. This place doesn't offer anything to the serious gourmand. There's no 'difference' to be felt here. There are several places in the city where you get far better food. The fried rice and the chicken curries (I don't even remember the ones we ordered, they were so forgettable) don't deserve much appreciation.

Another irritation with the place is that it's so crowded. They seem to have succeeded in attracting far too many people to be managed with their meagre settings. So, if you're in search for some quiet comfy dinner, look someplace else.

In short, this is more of a place to have a cup of coffee or iced tea, and that too only if it's not the rush hour. Serious gourmands, go some place else :(

Tuesday, March 30, 2010

Nisha @ Hotel Pankaj - Rooftop Restaurant


Walking in to the lobby of Hotel Pankj (yes, that's at Statue, opposite to the Secretariat), we were offered three choices - Maya, Nisha & Sandhya. Sounds hot? Just that these are the names of their restaurants. We chose Nisha, the roof-top restaurant.

I won't go on much about the food since it wasn't very good. The pulao wasn't terrible, but wasn't that good either. The food is just okay and not worth the time (or money) it takes to get it. It seemed that people visited this restaurant only to have couple of drinks in peace. Mirinda for the kids, beer for the uncle and whiskey for the dad - that's the way things were flowing.


As for me, I came down with stomach ache and fever the very next day. To be fair, Ashik, who too ate everything we ordered (including the sliced pork with capsicum), was just fine. I guess my hard earned pathogen-burning skills have diminished over the years :(

Note to self: Must have more practice and regain digest-all powers!

നായകന്‍



നായകന്‍ - ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ 'പുതിയ മുഖം'. കലയും ആക്ഷനും സമന്വയപ്പിച്ച വളരെ വ്യത്യസ്തമായ (ആസ് യൂഷ്വല്‍?) ഒരു ചിത്രം എന്ന് ഇന്ദ്രജിത് തന്നെ ഒരു അഭിമുഖത്തില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. വ്യത്യസ്തമായതുകൊണ്ട് മാത്രം സിനിമ നന്നാവണമെന്നില്ലല്ലോ!

കഥയേക്കുറിച്ച് പ്രത്യേകമൊന്നും പറയാനില്ല. കാര്യമായ കഥയേ ഇല്ല എന്ന് സാരം. ജെ.എസ്. എന്നറിയപ്പെടുന്ന അധോലോക നേതാവിനെതിരെ നായകനായ വരദന്‍ നടത്തുന്ന പകവീട്ടലിന്റെ പോരാട്ടമാണ് ഇതിവൃത്തം. അറിയപ്പെടുന്ന കഥകളിയാചാര്യനായ അച്ഛന് മകനും ഒരു കഥകളി നടനാകണം എന്നയിരുന്നു ആഗ്രഹം. വരദന്‍ കഥകളി വശമായിരുന്നെങ്കിലും അച്ഛന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ക്കെതിരായി ഇയാള്‍ പുതിയ മേച്ചില്‍ പുറങ്ങള്‍ തേടി ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ കമ്പനിയില്‍ ചേരുന്നു. ഇതിനിടെ, ജെ.എസ്. നടത്തുന്ന ഒരു കൊലപാതകത്തിന് സാക്ഷിയാകേണ്ടി വരുന്ന അച്ഛനേയും സഹോദരിയേയും അവര്‍ കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതറിഞ്ഞ് ചോരതിളച്ചെത്തുന്ന വരതനെ സ്വാഭാവികമായും വില്ലന്‍മാര്‍ ഇടിച്ച് പഞ്ചറാക്കിക്കളയുന്നു. വിന്‍സെന്റ് കാരണവര്‍ എന്ന ലോക്കല്‍ ഗോഡ്ഫാദര്‍ വരദന്റെ രക്ഷിതാവാകുന്നതോടുകൂടി നമ്മുടെ 'നായകന്‍' ജനിക്കുകയായി. പിന്നെയൊക്കെ ഊഹിക്കാവുന്നതുപോലെത്തന്നെ!

വരദനായി ഇന്ദ്രജിത്തും, വിന്‍സെന്റ് കാരണവരായി തിലകനും വേഷമിടുന്നു. ജെ.എസ്. എന്ന വില്ലനാകുന്നത് സിദ്ദിക്. പോലീസ് കമ്മീഷണറായി ലാലു അലക്സും വരദന്റെ അമ്മാവന്‍/സഹായി/ഉപദേശി ആയി ജഗതിയും അഭിനയിക്കുന്നു. 'നായിക' എന്ന സംഗതി ഇല്ലെങ്കിലും വിന്‍സെന്റ് കാരണവരുടെ മകളായി ധന്യ മേരി വര്‍ഗ്ഗീസ് (തലപ്പാവ്, കേരള കഫേ) അഭിനയിക്കുന്നു. അധികം ആയുസ്സില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ കഥാപാത്രമായി വിജയരാഘവനുമുണ്ട്. അറിയപ്പെട്ട നടനായിരുന്ന ജോസ് പല്ലിശ്ശേരിയുടെ മകനായ ലിജോ പല്ലിശ്ശേരിയാണ് സിനിമയുടെ സംവിധായകന്‍.


ജെ.എസ്. എന്ന ശങ്കര്‍ ദാസിനെ ('ശങ്കര്‍ ദാസ്' എങ്ങനെ 'ജെ.എസ്.' ആകും എന്ന് ചോദിക്കരുത്, എനിക്കറിയില്ല!) ഒരു മജീഷ്യനായാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. The Prestige എന്ന അത്യുഗ്രന്‍ സിനിമയില്‍ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ചതാണീ കഥാപാത്രത്തിന്റെ രീതിയും പിന്നീടുള്ള ചില ട്വിസ്റ്റുകളും. സംഗതി വെളിപ്പെടുത്തി ഞാന്‍ രസംകൊല്ലിയായെന്ന് വിചാരിക്കേണ്ട, ആ കടമ കഥാകാരന്‍/സംവിധായകന്‍ തന്നെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. മോഷ്ടിച്ച ഐഡിയ പാതിവഴിയില്‍ എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞു പുണ്യാളന്‍മാര്‍!
ചിത്രത്തിന്റെ കാസ്റ്റിങ്ങ് പ്രത്യേക പരാമര്‍ശം അര്‍ഹിക്കുന്നു. അത്രക്ക് മോശം. ഏതൊക്കെയോ വഴിപോക്കരെ ഓടിച്ചിട്ട് പിടിച്ച് 'ഡഗ്ലസ്' എന്നൊക്കെ പേരും കൊടുത്ത് കായപ്പെട്ടിയുടെ മുന്നില്‍ നിരത്തിയിരിക്കുന്നു. പലരുടേയും ഡയലോഗ് ഡെലിവെറിയും വളരെ മോശം. കൊച്ചിയിലെ ഗുണ്ടാത്തലവന്‍മാരൊക്കെ ഒന്നാം തരം അച്ചടിഭാഷയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. പോണി-ടെയില്‍ വച്ച തിലകനെ ആദ്യമായി കാണാനുള്ള ഭാഗ്യവുമുണ്ടായി.

'സ്റ്റൈലിഷ് സിനിമ' എന്നതാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഇതിന്റെ കര്‍ത്താക്കളുടെ ലക്ഷ്യം - തലങ്ങും വിലങ്ങും പായുന്ന ക്യാമറാ ഷോട്ടുകള്‍, ചടുലമായ പശ്ചാത്തല സംഗീതം, തെലുങ്കിലെ മഹേഷ് ബാബു (പോക്കിരി, ഒക്കഡു) സ്റ്റൈല്‍ ആക്ഷന്‍ സീക്വന്‍സുകള്‍ എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു. ചുരുക്കത്തില്‍ ഒരു 'ബിഗ്-ബി റീലോഡഡ്' അറ്റംപ്റ്റ്. നായകന്റെ attitude കാണിക്കാനായുള്ള ഷോട്ടുകളാണ് ഏറ്റവും ഹാസ്യം. ഇതിലെ നാട്ടിലും മലേഷ്യയിലുമായി ചിത്രീകരിച്ച ഒരു ഗാനരംഗം കാണുമ്പോള്‍ ഇതുമനസ്സിലാകും. തോക്കുളേന്തിയിരിക്കുന്ന Hitman ഇന്ദ്രജിത്തിനെ കാണിച്ചപ്പോള്‍ തിയേറ്ററില്‍ പൊട്ടിച്ചിരിയും കൂവലും.

'കലയും ആക്ഷനും' എന്ന് പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. കഥകളി വേഷമിട്ടിരിക്കുന്ന നായകന് ഇലയില്‍ പൊതിഞ്ഞ തോക്കെടുത്തു കൊടുക്കുന്നു സഹായി. എന്നിട്ട് വായില്‍ കൊള്ളാത്ത എന്തൊക്കെയോ motivational വാചങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നതോടു കൂടി കവിളുകള്‍ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നായകന്‍ ആക്ഷന് പുറപ്പെടുകയായി. ഈ കവിളുകള്‍ വിറപ്പിക്കുന്ന 'അഭിനയ മുഹൂര്‍ത്തം' ഒന്നുരണ്ടിടത്ത് ഉപയോഗിച്ചുണ്ടെന്നാണ് ഓര്‍മ്മ. കണ്ടപ്പോള്‍ 'ക-ക-ക-കിരണ്‍' എന്ന് പറഞ്ഞ ഷാഹ്റൂഖിനെ ഓര്‍മ്മ വന്നു.

മാന്ത്രികനായ മെഗാവില്ലനാണ് മറ്റൊരു താരം. നല്ലൊരു നടനായ സിദ്ദിക്കിനെ കൊണ്ട് പക്ഷേ എന്തൊക്കെയോ ഗോഷ്ടികള്‍ കാണിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. The Prestige-ല്‍ Hugh Jackman അവതരിപ്പിച്ച ചില രംഗങ്ങള്‍ ("The New Transported Man") സിദ്ദിക്കിനെ കൊണ്ട് പയറ്റിയിട്ടുണ്ട്.

വിന്‍സെന്റ് കാരണവര്‍ എന്ന തിലകന്റെ കഥാപാത്രത്തിനും കാര്യമായ ചലനങ്ങളുണ്ടാക്കാനുള്ള വകുപ്പില്ല. Ray Ban കണ്ണടയും (ആ Ray Ban ലേബല്‍ അത്രയും വ്യക്തമായി കാണിക്കരുതായിരുന്നു) നരച്ച പോണി-ടെയിലും തിലകന് ഒട്ടും ചേരുന്നില്ല. ഏച്ചുകെട്ടിയാല്‍ മുഴച്ചിരിക്കും. അത്ര തന്നെ!


നല്ലത് എന്ന് പറയാന്‍ കഴിയുന്ന ഏതാനും ചില കാര്യങ്ങള്‍: പശ്ചാത്തല സംഗീതം, സംഘടനരംഗങ്ങള്‍, ക്യാമറ. ഏഡിറ്റിങ്ങും തരക്കേടില്ല. പക്ഷേ ഇവ കൊണ്ടു മാത്രം ഈ സിനിമ 'പൊങ്ങുന്നില്ല'! ഗാനങ്ങള്‍ പരമബോറാണെങ്കിലും പശ്ചാത്തലസംഗീതം ഉഗ്രന്‍. ലാലു അലക്സിന്റെ ഏതാനും രംഗങ്ങളും ചിരിക്കാന്‍ (കളിയാക്കിയതല്ല, ശരിക്കും!) വക നല്‍കുന്നു.

ആദ്യം പറഞ്ഞതുപോലെ, പൃഥ്വിരാജിന് ശേഷം ഇത് ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ 'പുതിയ മുഖം' മാത്രം. പക്ഷേ ഇത് ഈ നടന്റെ കരിയറില്‍ [നമുക്ക്] ഓര്‍ക്കാവുന്ന ഒരു ചിത്രമാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അത് ഏറിയ പങ്കും സംവിധായകന്റെ കുറ്റമാണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. ചില നല്ല ഭാഗങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും വളരെ മോശം രംഗങ്ങളും ധാരാളം. ഒരു പക്ഷേ, ആദ്യസിനിമ ആയതുകൊണ്ടാവാം. എന്തായാലും ഭാവിയില്‍ നല്ല സിനിമകള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ ഇദ്ദേഹത്തിന് കഴിയട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു (അതിനുള്ള കഴിവുണ്ടെന്നാണ് തോന്നുന്നത്).



Monday, March 1, 2010

സൂഫി പറഞ്ഞ കഥ

പുതുമുഖ സംവിധായകരില്‍ ഏറെ ശ്രദ്ധേയനായ പ്രിയനന്ദനന്റെ സൂഫി പറഞ്ഞ കഥ ഏകദേശം രണ്ടാഴ്ച മുമ്പ് തിയേറ്ററുകളില്‍ പ്രദര്‍ശനത്തിനെത്തി. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇതിനു മുമ്പിറങ്ങിയ നെയ്തുകാരന്‍, പുലിജന്മം എന്നീ ചിത്രങ്ങള്‍ ധാരാളം പ്രശംസ പിടിച്ചുപറ്റിയിരുന്നു.
ഒരു കടലോരപ്രദേശത്തെ ആള്‍ക്കാര്‍ ആരാധിക്കുന്ന ഒരു 'ബീവി'യുടെ ഖബറിന്റെ പിന്നിലെ കഥയോ ചരിത്രമോ ആണ് ചിത്രത്തിന്റെ ഇതിവൃത്തം. കെ.പി. രാമനുണ്ണി 15 വര്‍ഷം മുമ്പെഴുതിയ ഇതേ പേരുള്ള നോവലിന്റെ ചലചിത്രാവിഷ്കാരമാണ് ഈ സിനിമ.

1850-കളിലാണ് കഥ നടക്കുന്നത്. ഒരു പ്രമുഖ ഹിന്ദു മേനോന്‍ കുടുംബത്തില്‍ പിറന്ന കാര്‍ത്യായനി (കാര്‍ത്തി) എന്ന പെണ്‍കുട്ടി ഒരു പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങള്‍ ആരാധിക്കുന്ന മുസ്ലിം ബീവിയായി പരിണമിച്ച കഥ, ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെ ഇത് ചരിത്രമാണോ കെട്ടുകഥയാണോ എന്ന് കൃത്യമായി നിര്‍വചിക്ക വയ്യ. സ്നേഹവും, കാമവും, ദൈവീകതയും ഒക്കെ നിറം പകര്‍ന്ന, കാല്പനികതയുടെ അതിരുകളില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു കഥ.

കാര്‍ത്തി ജനിച്ചു വീണപ്പോള്‍ തന്നെ അതൊരു അസാധാരണമായ ജാതകമാണെന്ന് അമ്മാവന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു - "സാധാരണക്കരുടെ നല്ലതിനും ചീത്തക്കും അപ്പുറമായിരിക്കും ഇവരുടെ നല്ലതും ചീത്തയും". അമ്മാവന്റെയും കാര്‍ത്തിയുടേയും ബന്ധം വളരുന്നതും അല്പം വിചിത്രമായ രീതിയില്‍ തന്നെയാണ്. അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും അമ്മാവനും എല്ലാവരും ഉണ്ടെങ്കിലും എന്തുകൊണ്ടോ ഏകാന്തത നിറഞ്ഞ ബാല്യവും കടന്ന് കാര്‍ത്തി സുന്ദരിയായ യുവതിയായി വളരുന്നു. മാന്ത്രികതയും ദൈവീകതയും കലര്‍ന്ന സംഭവങ്ങളും മരണങ്ങളും ഇതിനിടയില്‍ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.
പൊന്നാനിയില്‍ നിന്ന നാട്ടില്‍ കച്ചവടത്തിനെത്തുന്ന മാമൂട്ടി എന്ന മുസ്ലിം യുവാവുമായി കാര്‍ത്തി പ്രണയബദ്ധയാകുന്നു. ഇയാളുമായി കാര്‍ത്തി നാടുവിടുന്നു. മതം മാറി, തട്ടമിട്ട്, നിസ്കരിക്കുന്ന സുഹ്റ എന്ന കാര്‍ത്തി പക്ഷേ ഏറെ നാള്‍ കഴിയും മുമ്പു തന്നെ തന്റെ വേരുകളുടെ ആഴങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. വീട്ടുപറമ്പില്‍ ഒരു അമ്പലം വേണമെന്ന സുഹറയുടെ ആവശ്യം നല്ലവനായ മാമൂട്ടി നിറവേറ്റിക്കൊടുക്കുന്നു. ഇതിനേത്തുടര്‍ന്ന് നാട്ടിലുണ്ടാകുന്ന പശ്നങ്ങളോടെയാണ് കഥ മുന്നേറുന്നത്.

കഥ പറയുന്ന സൂഫിയാകുന്നത് ബാബു ആന്റണിയാണ്. ബംഗാളി നടി ഷര്‍ബാനി മുഖര്‍ജി കാര്‍ത്തിയായി വേഷമിടുന്നു. അമ്മാവന്‍ ശങ്കരമേനോനായി അഭിനയിച്ചിരിക്കുന്നത് തമ്പി ആന്റണിയാണ് (ബാബു ആന്റണിയുടെ സഹോദരനാണ് ഇദ്ദേഹം). മാമൂട്ടിയായി വേഷമിടുന്നത് ചിത്രത്തിന്റെ നിര്‍മ്മാതാവ് കൂടിയായ പുതുമുഖം പ്രകാശ് ബാരെ. കൂടാതെ ജഗതി ശ്രീകുമാറും ഒരു പ്രധാന വേഷം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
എല്ലാവരും നല്ല പ്രകടനം കാഴ്ച വച്ചിരിക്കുന്നു. നായികയായ ഷര്‍ബാനി മുഖര്‍ജിയുടെ മുഖത്തിന് കഥാപാത്രം ആവശ്യപ്പെടുന്ന നിഗൂഢമായ വശ്യത ധാരാളമുണ്ടെങ്കിലും, ആവശ്യത്തിലേറെ പ്രായമുള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നു. അഭിനയം നല്ലതെങ്കിലും കെങ്കേമം എന്ന പറയുക വയ്യ. 'യക്ഷി'യില്‍ ശാരദ അഭിനയിച്ചതിനോട് സാമ്യമുള്ള ചില രംഗങ്ങളും ഡയലോഗ് ഡെലിവെറിയും ഇതില്‍ കാണാം.
അല്പം 'സ്റ്റിഫ്' ആണെങ്കിലും തമ്പി ആന്റണിയുടെ ശങ്കുമ്മാമയും നന്നായിട്ടുണ്ട്. ഉത്സുകനായ മാമൂട്ടിയെ പ്രകാശ് ബാരെ തെറ്റില്ലാതെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഒരു പക്ഷേ നോവല്‍ വായിക്കാഞ്ഞിട്ടാകാം, ഈ ചിത്രത്തിന്റെ പ്രമേയം മുഴുവനായി ഉള്‍കൊള്ളാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്താണ് കഥയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുവാക്കേണ്ടത് എന്ന് നിശ്ചയിക്കാന്‍, അല്ലെങ്കില്‍ അത് പ്രേക്ഷകനിലേക്കെത്തിക്കാന്‍ സംവിധായകന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. നോവലിലെ എല്ലാ സംഗതികളും 2 മണിക്കൂറില്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്തതാണ് പ്രശ്നം എന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിക്കുന്നു. ദൈവീകത, സ്നേഹം, കാമം, മതം, മത ഭ്രാന്ത് എന്ന് തുടങ്ങി സ്വവര്‍ഗ്ഗ രതി വരെ, എല്ലാം കൂടിമറിഞ്ഞ് പ്രേക്ഷകനെ കണ്‍ഫ്യൂഷനിലാക്കുകയാണ് ഈ സിനിമ.

ആരാധ്യയായ ബീവിയുടെ കഥ സൂഫി പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്:
   "ബീവി ദൈവമാണോ?"
   "അല്ല മോനേ"
   "പിന്നെ എന്തിനാണ് എല്ലാവരും ബീവിയുടെ അടുത്ത് പോകുന്നത്?"
   "സുഖസുന്ദരമായി ദൈവത്തിന്റെ അടുത്ത് എത്താന്‍"

പക്ഷെ, സിനിമ തീരുമ്പോഴും ഈ പറയുന്നതും ബീവിയുടെ നമ്മള്‍ കണ്ട ജീവിതവുമായി വലിയ ബന്ധമൊന്നും തോന്നുന്നില്ല. കാര്‍ത്തിയെന്ന ബീവിയുടെ മേല്‍ മിന്നിമറിയുന്ന ഭാവങ്ങള്‍ (ചെറിയ അളവിലാണെങ്കില്‍ കൂടി) പലതാണ് - നിഷ്കളങ്കയായ ബാലികയുടെ, ഒരു സാധാരണ പെണ്ണിന്റെ, മച്ചിലെ ദേവിയുടെ, ഒടുവില്‍ കണ്ണകിയുടേയും.

ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും, കണ്ടുമടുത്ത ക്ലീഷേകളില്‍പ്പെടാതെ, ആകാംഷ നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ, മടുപ്പ് തോന്നിപ്പിക്കാതെ സിനിമ കൊണ്ടുപോകുന്നതില്‍ സംവിധായകന്‍ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. സിനിമ തീരുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ഒരു നിരാശ അനുഭവപ്പെടുക. നോവല്‍ വായിക്കുന്നതായിരിക്കും എന്തുകൊണ്ടും നല്ലതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.

Why Google, why?

Have you noticed that for some time now, Google has been suggesting search phrases when you type text in their search box? I usually use "g phrase" trick with Opera browser, and almost never enter text directly in google.com.


Anyway, try typing in "why do" on google.co.in:



PS: BTW, I was searching for this: Why doesn't my floating-point comparison work?


Wednesday, February 24, 2010

SATA driver - ata_piix - problem with Red Hat Enterprise Linux 5 Installer - SOLVED


I was trying to install RHEL 5.3 on one of the new industrial computers we had in our office. I had installed MS DOS 6.22, Windows 2000 and Windows XP on these machines without any issues. This PC model has Intel Core2Duo processor with an Intel main-board chipset.


The RHEL 5.3 installer, unfortunately, was getting stuck in the very beginning with "loading ata_piix driver". Doing Ctrl+Alt+F4 took to a terminal that showed periodic attempts to access the SATA HDD with different modes (UDMA/133, UDMA/33 etc.), but nothing worked.

In the BIOS, in 'Intergrated peripherals', there were three options for the SATA controller - IDE, AHCI and RAID, the default being "IDE". In addition, there's another setting "Enable legacy mode" that was set to "Disabled" by default.
I tried enabling the Legacy mode and the installer worked fine. But after (and during the installation), I noticed that the system was running quite slow. It seemed disk access was taking too much time. The HDD was detected as /dev/hda, instead of /dev/sda. I guess there was some IDE emulation happening in legacy mode.

Anyway, this wikipedia article on AHCI says that Intel recommends setting SATA mode to "RAID" instead of IDE or AHCI. I tried that too, but setting it to anything other than IDE, the DVD drive was not getting detected and the RHEL DVD won't boot at all. So, back to square one!

Then I tried linux noprobe at the RHEL installer prompt. The installer started in text mode and asked me to choose the driver to access the CDROM. I selected 'Intel ata' (or something similar with Intel in it), and everything was fine after that. The installer switched to graphical mode, formatting 150GB space and installing files only took around 12 minutes.


After installation, everything is working smooth and snappy. So, if you run in to the same problem (from the internet searches, I'm guessing there are quite a few souls with this issue), try the noprobe option. It worked for me!

Friday, February 19, 2010

The Keys Hotel - Restaurant


"Spaces to work, places to play" is the tag line of the Keys Hotel (near Housing Board junction). Well, perhaps it's true, but this is definitely not a great place to dine. It's not a bad place, but it's not good enough, especially for the price.

The hotel lobby, though small, is beautifully designed. The ambiance gets you all cheered up when you walk in. This hotel apparently has American funding (see Berggruen Hotels) and that somewhat shows in their layout. The restaurant is on the mezzanine floor but the rest/washrooms are on the first floor. So, if you happen to want to wash your hands, you need to board the elevator (or lift?).

A buffet dinner here costs less than Rs.400, almost at par with SP Grand Days, my favourite restaurant in town. It was Kurian's treat (for his promotion, but who really cares, right? ;-) and we opted for the buffet, assuring ourselves that the à la carte menu is within arm's reach.

The food leaves nothing to brag about. It's as ordinary as it gets (for a restaurant/hotel of this stature) with not much choice. I'd say it's definitely not worth the money you pay, given that there are much better places in the city (SP Grand days and Maurya Rajadhani, for example). The tandoori chicken we ordered separately was nothing extraordinary.

The desserts were the worst part of the dinner. The most kanjoos selection of items. Vanilla & strawberry ice-creams, diced watermelon and fruits and something resembling chocolate brownies - that's all they had in the offering.

I'm guessing that dining is not one of the focus areas of this hotel group. So, if good food's what you crave for, look somewhere else.

=-=-=-=-=
Powered by Blogilo

Friday, February 12, 2010

പേര് - The Name


സിനിമയുടെ പേര് മലയാളത്തില്‍ - തൊട്ടു താഴെ ഇംഗ്ലീഷില്‍ എന്തെങ്കിലും! സിനിമാ പോസ്റ്ററുകളില്‍ ഈ വക മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ കണ്ടു മടുത്തു.
ഈയടുത്ത് കണ്ട ചിലത് ഇതാ:

  • പാലേരി മാണിക്യം: ഒരു പാതിരാക്കൊലപാതകത്തിന്റെ കഥ - A midnight murder story
  • ആഗതന്‍ - The one who came
  • കന്‍മഴ പെയ്യും മുമ്പേ - Before the hail storms

-----

പണ്ട് കേട്ട ഒരു മിമിക്രി കാസറ്റില്‍ നിന്ന് ഒരു തട്ടുകട സീന്‍:

എന്തുണ്ട് കഴിക്കാന്‍?
   ദി പുട്ട്, ദി ദോശ, ദി കടല..
"ദി പുട്ടോ"? ഹെന്ത്?
   ഇപ്പോള്‍ അതല്ലേ ഫാഷന്‍? ദി കിങ്ങ്, ദി പ്രിന്‍സ്..



Friday, January 15, 2010

കേരള കിരണ്‍ബേഡി


ടൈറ്റില്‍ വായിച്ച് ഞെട്ടിയോ? ഉടന്‍ ഇറങ്ങാന്‍ പോകുന്ന (അതോ ഇറങ്ങിയോ?) ഒരു മലയാളം സിനിമയുടെ പേരാണ്!
രണ്ടാഴ്ച മുമ്പ് 3 Idiots കാണാന്‍ പോയപ്പോള്‍ കണ്ടതാണ് ഈ അടിപൊളി പോസ്റ്റര്‍:



ബ്ലാക് മണി ചെലവാക്കണമെങ്കില്‍ ഇവന്‍മാര്‍ക്ക് വല്ല നീലച്ചിത്രവും എടുത്തുകൂടേ? ഹെന്തിനീ ക്രൂരത!

മുകേഷ് കഥകള്‍


മുകേഷ് കഥകള്‍ - ജീവിതത്തിന്റെ നേരും നെറിയും എന്ന നടന്‍ മുകേഷിന്റെ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകളുടെ പുസ്തകം ഇന്ന് വായിച്ചുതീര്‍ത്തു. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് കണ്ണ് മപ്പി! വി.കെ ശ്രീരാമന്‍ പറയുന്നത് പോലെ, ബഷീറിന്റെ ശൈലിയില്‍ എല്ലാത്തിലും നര്‍മ്മം ചേര്‍ന്ന എഴുത്ത്.
വായിക്കുമ്പോള്‍ 'ഇന്‍ ഹരിഹര്‍ നഗര്‍', 'റാംജി റാവു സ്പീക്കിങ്ങ്' തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലെ രംഗങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മ വരും. 'Truth is stranger than fiction' എന്നൊക്കെ പറയുന്നപോലെ, അനുഭവങ്ങള്‍ സിനിമാരംഗങ്ങളേക്കാള്‍ രസകരമായി എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന് ഏതാനും സാമ്പിളുകള്‍:
"അതോടെ രാമചന്ദ്രന്റെ മനസ്സും മനസ്സാക്ഷിയും തമ്മില്‍ യുദ്ധം തുടങ്ങി. പോകുന്ന വഴിക്ക് റെയില്‍വ്യൂ ഹോട്ടലില്‍നിന്നും ഒരു ബിയര്‍ കഴിച്ചിട്ട് പോണോ വേണ്ടയോ? ആ യുദ്ധത്തില്‍ മനസ്സാക്ഷി ജയിച്ചു. ബിയര്‍ കഴിക്കാന്‍ തന്നെ രാമചന്ദ്രന്‍ തീരുമാനിച്ചു."
...

"എന്നെക്കാള്‍ പ്രായക്കൂടുതലുണ്ട് മദാമ്മക്ക്. പതുക്കെപ്പതുക്കെ എനിക്ക് മദാമ്മയോട് മനസ്സുകൊണ്ട് ഒരടുപ്പം തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഒരു ആരാധന. പ്രേമമെന്ന് പഴമക്കാര്‍ ഇതിനു പറയും"


എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ ഈ പുസ്തകം ധൈര്യമായി വാങ്ങിക്കോളൂ.

Saturday, January 9, 2010

The Frog in the Well and the Assignment Operator


One or two years back, I attended an interview for a very popular multinational company. I was happy with the job I had and attended the walk-in interview just to see what the industry is looking for. Those days, I was quite comfortable with C++ programming and considered myself really good at it.

I hadn't applied for the interview. Some HR firm had tracked me down via someone else's referral and had asked me to attend the walk-in. So, I walked in without even a resume. The guys at the interview were quite surprised but were kind enough to let me write down my resume summary on a sheet of paper! Anyway, I had two rounds of technical interviews, and I did pretty well on those.

The first interviewer asked me how I rated myself on C++ skills. I confidentially said "about 8". He was shocked and said "I guess even Stroustrup considers himself a 7 or so". All I could manage to say to that was "perhaps he knows a lot that he realises that he has much more left to learn". Anyway, the first interview went well, and I was taken to the next interviewer.

Here's an excerpt from the second one:
Interviewer: Can you write code to swap two numbers without using a temporary variable?
Me: What kind of numbers?
Interviewer: ??
Me: Integers or floating point?
Interviewer: Err.. integers.. (clearly wondering how that makes any difference)
Me: In that case..
a = a^b;
b = a^b;
a = a^b;

Interviewer: (surprised) How does this work?
Me: The XOR does this and that and... But this wont work for floats
Interviewer: Oh..kay.. so, what if I need floats too?
Me: Then there's no perfect method to do it. You could do something like:
a = a+b;
b = a-b;
a = a-b;

Me: But it fails on overflows and the like
Interviewer: (happy and relieved to see the solution he wanted) hmm.. that's okay. This is good enough


I had clearly bowled him over and then another guy glances over and tells him -"when you're through I'd like to interview him too".

It was this third interview that opened my eyes. The guy asked only 3 or 4 questions and I couldn't answer any of them satisfactorily. These were really interesting clever questions. For example: "how do you write a smart pointer class that'll call the derived class destructor even if the base class destructor is not virtual?"
i.e.
smart_ptr<base> p = new derived;

When 'p' goes out of scope, ~derived() should be called even if ~base() is not virtual.
I couldn't solve this one and the couple of the other simpler ones he asked. My pride was shattered, and I sat there defeated.

Anyway, they did like me and took me to the HR interview. I shocked him by saying that I expected a salary of Rs.8.5L p.a. I'm pretty sure that's why they didn't call me afterwards ;-)

-------------

Anyways, here's an interesting article that I had read (and downloaded) a long time back - The Anatomy of the Assignment Operator. It's a good read for all C++ enthusiasts. If you haven't read it yet, I strongly recommend you do.

The author has posted a follow-up article The Assignment Operator Revisited. In this article, he says:

"If you think you know it all in the C++ world, it must mean you’re not talking to your colleagues very much. If I had any pretensions to knowing it all when I wrote my assignment-operator article ("The Anatomy of the Assignment Operator," C++ Report, Nov/Dec 1997), they didn’t last long afterwards."

I couldn't agree more!


3 Idiots - Movie Review


When an Aamir Khan Movie comes out, there's quite a lot of buzz. In fact the hype starts much before the release - given that Aamir talks to the media only when a movie of his is about to be released. After the spectacular Taare Zameen Par (2007) and the disappointing Ghajini (2008), this Aamir Khan starrer had everything going for it, especially because of the success of Chetan Bhagat's work - Five Point Someone. Well, the creators of the movie now claim that the plot is only 'inspired' from the book. Whatever!

3 Idiots is the story of three engineering students (Aamir Khan, Madhavan & Sharman Joshi) at the Imperial College of Engineering (Chetan Bagat's book had the IIT as the backdrop). Boman Irani plays the role of the eccentric college Principal - much like his character in Munnabhai MBBS (that too was directed by Rajkumar Hirani). Predictably, the three don't get on well with the Principal and the first part of the movie is pretty much set around this. Kareena Kapoor stars as the Principal's daughter with whom our hero strikes a chord.
The second half diverges considerably and brings in new twists and surprises. Javed Jaffri makes a short appearance and the plot takes an entirely different turn from that of the book.

I liked Chetan Bhagat's book and found it to be hilarious and simple. He had this knack of making us laugh at even gloomy situations. Well, the movie does so too, but not as effortlessly as the book. There are quite a lot of original funny scenes and dialogues to make you laugh out loud in the cinema hall. Kudos to the script-writer and the director for that.

Where this movie fails is its resemblance to Munnabhai MBBS (and therefore with Patch Adams (1998)). Pretty much everything is the same. There's our hero as a student in the college, the crazy principal who doesn't like him, the love interest with his daughter, the "Aal Izz Well" mantra as substitute for Jadoo ki Jhappi and so on. This makes the movie lose it's originality, while the book very well had it.

But the worst part of the movie was a 15 minute long scene when a lady delivers a baby inside the college - with the help of some engineering students. That was the most horribly conceived and terribly executed part of the movie. Sans that, this would've been a better movie.

Anyway, I'd still rate it as a good enough movie. It's hilarious, simple and interesting. But it's nowhere near Dil Chahta Hain or Taare Zameen Par. Although Aamir Khan and Madhavan have done reasonably well as 20-something guys, I'd say Bollywood lacks young talent to have relied on these actors for these roles.
I'd call this a slightly-above-average funny movie! Let's hope Aamir will be back next year with a better movie.



Friday, January 8, 2010

Avatar - Movie Review


"From the director of the Titanic" and "made with a budget of 1500 crores" are perhaps the only tag lines for this movie - at least in Kerala. It's kind of a statement that this movie has nothing else to sell, and after watching it, I agree completely.

Avatar is a more of a visual spectacle than a story being told on screen. The period is set in the future (2034, if I remember correctly) and the humans have found business sense in invading another planet - Pandora. Pandora is inhabited by flora and fauna that are in many ways too similar to the ones on earth but weird in so many other ways. The biped species on Pandora (the human equivalents) are called "Na'vi". The company that leads the invasion want a rocky material called "Unobtanium" (see Unobtainium). It's not mentioned what this material is useful for, only that it's quite expensive to justify mining it from Pandora. The problem is that the Na'vi people live on a huge tree that sits on the biggest deposit of Unobtanium on Pandora. So, the company is trying to relocate the Na'vi savages and here's where the conflict of interest comes in.


In their attempt to influence the Na'vi's, the humans have created 'Avatars' - native biological Na'vi bodies, operated remotely by human drivers. Fortunately, perhaps, the exact technology is not described in the movie. The avatars are expected to kind of infiltrate the Na'vi community, learn their ways, gain their trust and negotiate a deal for their relocation. Our hero drives his Avatar deep in to the Na'vi tribe and get accepted as one of them. We all know what to expect next, don't we? The company gets impatient and attacks, the Avatar leads a Na'vi army and fights them off. Can't get any simpler than that!

What works
The visuals! The graphics and the special effects are amazing and deserve all the applause it gets. All the weird plants and animals of Pandora have been rendered flawlessly. Except in a few flying scenes, the visuals are super realistic. Kudos to James Cameron, who apparently has spent quite a lot of time on this movie!



What's not so cool
The imaginative animals of Pandora are sometimes a little too close to their counterparts on earth. The Na'vi people are way too similar to humans - they have the same physical structure as the humans (except being taller), their palms and feet exactly like those of humans, pretty much the same facial structure and they speak our language as well (with training, of course). Perhaps the producers want to suggest that the human design is so perfect that an alien race also evolved to the same structure!
Similarly, there are dogs, rhinos and lemurs (all generously weirdified though - the rhinos had hammer-heads!) etc. The smaller plants are generally different from earthly ones (they have UV glow in the dark), but the big trees are pretty much the same.


What spoils
The story, script and screen-play! It doesn't get any more simple and bland. The theme has been cliched to ground and every single minute of the movie is predictable. This movie is a potpurri of several popular Hollywood flicks. There's the ships of Star Wars, the love interest of The Titanic, elements of The Matrix, the inspirational speech of Independence Day, the robots of Transmormers and what not. You might even be surprised to find a tribal song similar to Jinga-la-la-ho.. hurr, hurr! in "Hum Bewafa" of Shalimar (1978) ;-)

The dialogues are mediocre at best and evoke no emotions - except for a few moments here and there. As I said in the beginning, except for the visuals and the staggering budget, this is not much of a story told on screen.

In Thiruvananthapuram, the 3D version of the movie was screened. There were very few scenes that seemed to specifically take advantage of the 3D feature. It just feels like an ordinary movie that happened to be shot in 3D.


Verdict
Well, if somebody spends this much money and creates a visually impressive movie, then I guess that alone makes this a 'must-watch'. Moreover, it's not every day that you see the audience cheering when aliens kick some human butts! But I don't expect this one getting anywhere near the 'cult' status the Star Wars or The Matrix or even the Transformers movies enjoy.